Να πάμε σε αλλαγή νοοτροπιών, παιδείας και τρόπου σκέψης πρώτα και αφού ωριμάσουμε ας κάνουμε εκλογές...
30 χρόνια μεταπολίτευσης μια από τα ίδια, κάτι τελείως πεζό, τυποποιημένο με τα ίδια πρόσωπα (πιο γηρασμένα από την καλοπέραση), τα ίδια ψέματα, το ίδιο μηδέν, η ίδια υποανάπτυξη, η ίδια αναξιοκρατία, η ίδια απαξίωση των θεσμών, ο ίδιος ύπνος μπροστά από μια τηλεόραση και ένα facebook, οι πολιτικοί στον γυάλινο κόσμο τους (κάτι τελείως λογικό), οι κοινωνικοί εταίροι και εταίρες λαϊκίζουν και γαβγίζουν για την "κομματική" βάση, οι συνδικαληστές ψάχνουν να δουν πως θα μείνουν στις "καρέκλες" εξασφαλίζοντας και τα παιδιά τους σε μια ενδεχόμενη (και διόλου απίθανη) κοινωνική κατακραυγή κοινωνικο-οικονομικών αδιεξόδων,...κτλ όλοι αυτοί που μιλούν για εκλογές έχουν ξεχάσει ένα πράγμα. Η Ελλάδα 200 χρόνια Ελληνικής διακυβέρνησης σέρνεται στον πάτο. Γιατί; Όλο για μια ευημερία μιλάμε (ή ψάχνουμε στο κενό), όλο να παράγουμε 50 και να ξοδεύουμε 100 χωρίς επιχειρησιακό πλάνο, ένας αναξιοπρεπής νεοπλουτισμός χαμηλού πνευματικού επιπέδου. Μια θεοποίηση του υλισμού, της αναξιοκρατίας και του συδικαληστ(ρ)ικού κομματικού κρατισμού τα οποία οδήγησαν σε ακρωτηριασμό της ανθρώπινης ύπαρξης και σκέψης. Μια μόνιμη μιζέρια καλλιεργούμενη από τα πουλημένα ΜΜΕ (κατάλοιπα του χαφιεδισμού φασιστικών καθεστώτων με μηδενική ελευθεροτυπία) εξαλείφουν κάθε έννοια δημιουργίας και ανιδιοτελούς κοινωνικής προσφοράς. Ενημέρωση είναι ότι πουλάει και όχι ότι ενημερώνει. Μια μόνιμη σε ετήσια βάση εκλογολογία μονοπωλεί το ενδιαφέρον των φτωχών Ελλήνων. Τίποτα παραγωγικό. Ποτέ δεν άκουσα να θιχτούν θέματα ανεργίας των νέων. Οι νέοι σαν να μην υπάρχουν...συνήθως είναι οι άνθρωποι που σπουδάζουν, σπουδάζουν, παρασπουδάζουν,...τίποτε άλλο. Σπουδάζουν για να σπουδάζουν. Μηδέν εις το πηλίκιο που λέει και ο πρωθυπουργός.
Σαν νέος άνθρωπος έχω σιχαθεί όλα αυτά. Ντρέπομαι να λέω ότι είμαι νεοέλληνας. Νιώθω ότι δεν έχω κίνητρο για το μέλλον μου. Τόσες θυσίες, σπουδές,...κτλ σαν νέος άνθρωπος για να ζω "δεμένος" σε μια Ελλάδα του χάους, των φατριών, του ωχαδερφισμού, της οπισθοδρομικής κουλτούρας; Νιώθω να με κυβερνούν εκπρόσωποι του νοητικού φασισμού και με τις άνοστες πολιτικές τους (κάθε ιδεολογίας) προσπαθούν να με περιορίσουν, να πάψω να σκέφτομαι, να πάψω να θέτω στόχους, να πάψω να ονειρεύομαι, να κάνω εκπτώσεις και να επαναπαυτώ σε κάτι παροδικό με αντάλλαγμα ένα ξεροκόμματο ψωμί εφόσον υπάρξει και αυτό. Με θέλουν να γίνω ένας από αυτούς που τους δίνει ζωή. Για να συνεχίσουν να κοροϊδεύουν έναν λαό μουδιασμένο θεατή με μπλε, κόκκινα, πράσινα,...κ.α. ψέματα. Τι να πει κανείς...
Αν απαντηθεί ποτέ αυτό το ερώτημα, δηλαδή "γιατί όλα αυτά" τότε θα έχουμε αλλάξει σελίδα σαν χώρα. Από τότε όμως που θυμάμαι τον εαυτό μου, ακούω τα ίδια λόγια. Η κασέτα είναι η ίδια. Τα χρόνια περνούν. Σε τι να ελπίζω πλέον; Υπάρχει και μια λαϊκή παροιμία, το πολύ το κύριε-ελέησον το βαριέται και ο παπάς. Αυτήν την στιγμή απλά είμαστε θεατές μιας ακόμης παρακμής της χώρας μας σε πολλούς τομείς. Τους δυο τελευταίους αιώνες ζούμε σε ένα σάπιο κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό σύστημα με ποικίλα καρκινώματα (π.χ. πολέμους, χούντες, βασιλείες, δημοκρατίες,...κτλ) το οποίο συνεχίζουμε να του δίνουμε ζωή με ενέσεις προσωρινής διάρκειας. Όταν καταρρεύσει τελείως δεν μπορώ να ξέρω αλλά και να φανταστώ ποιες θα είναι οι κοινωνικές συνέπειες...
...ο καιρός θα το δείξει
οπότε τι νόημα έχουν οι εκλογές;
θέλω να φύγω από την Ελλάδα να πάω κάπου να ηρεμήσω μακρυά από την Πόλη των Τρελών...
