Να σου πω, δεν ξέρω, αν είναι ο άνθρωπος που αλλάζει ή οι περιστάσεις, αλλά θα σου φέρω κι εγώ παράδειγμα καθηγήτριας φροντιστηρίου. Την εν λόγω κυρία την είχα β' και γ' λυκείου, και την δεύτερη χρονιά καθώς μας μιλούσε για την άθλια ζωή της, μας είπε: "Κι εγώ να διοριστώ θέλω αλλά με το παιδί δεν προλαβαίνω να διαβάσω. Όταν όμως μεγαλώσει κι άλλο, θα το κάνω, να μπω και μετά να μην με νοιάζει τίποτα, μ' έναν φραπέ θα είμαι στην τάξη". Ε λοιπόν μη σώσει και περάσει.. Μετά από αυτό κατάλαβα ότι στα φροντιστήρια δεν είναι ότι βρίσκονται οι αφρόκρεμες ή οι κορυφές, βρίσκονται άνθρωποι που πρέπει να είναι συνεπείς απλά και μόνο για να μην χάσουν την δουλίτσα τους. Επειδή όμως το νόμισμα έχει δύο πλευρές, να πω και την καλή, δηλαδή ξέρω και καθηγητές με δικό τους γραφείο, φοβερούς και με γνώσεις, που θα μπορούσαν άνετα να πετύχουν στον ΑΣΕΠ αλλά δεν θέλουν. Έχουν όνομα και γραφείο για 20ετία με πολλούς μαθητές, και δεν θέλουν να το χάσουν αυτό, το να μπαίνουν σε μια αίθουσα και να είναι δημιουργικοί, μεταδοτικοί, να μην περιορίζονται, να έχουν με τον μαθητή φιλική επαφή.
Οντως, σε ολα αυτα που λες εχεις απολυτο δικιο. Απλως στο φροντιστηριο τον διαλεγεις τον καθηγητη αμα λαχει, ενω στο σχολειο δυστυχως... ο,τι κατσει.
Τώρα για την Γερμανία, σαφώς και ξέρεις καλύτερα τα πράγματα, αλλά θα διαφωνήσω στο ότι είναι απαραίτητα κακό να γίνονται κολλητάρια οι γονείς στις ζωές των παιδιών τους. Ή τουλάχιστον ξέρω πολλά παιδιά που θα είχαν ανάγκη να ήταν όντως έτσι.. Εδώ λέμε ότι λόγω της εργασίας οι γονείς δεν βρίσκονται κοντά στα παιδιά, δεν υπάρχει επικοινωνία, δεν γνωρίζουν την ψυχολογία τους και τι συμβαίνει στη ζωή τους, άλλοι τα έχουν σαν ξέφραγο αμπέλι.. Οπωσδήποτε είμαι υπέρ του να βρίσκονται οι γονείς δίπλα στο παιδί, όχι με τρόπο υπερπροστατευτικό αλλά με προστατευτικό, ναι. Και αν μου αρέσει μια φράση πολύ, είναι αυτή της ελληνίδας μαμάς και το τι εικόνες δημιουργούνται στο μυαλό μου όταν την προφέρω..
Κοιταξε, οι ελληνες γονεις πιστευω οτι κυριως δεν αποδεχονται οτι μετα απο καποια στιγμη τα παιδια τους πλεον εχουν αρχισει να ωριμαζουν και μπορουν να κανουν καποιες επιλογες απο μονα τους.
Και δεν σου μιλαω για εσενα ή εμενα, αλλα γενικα για αυτο που αποκομιζω σαν εικονα απο την κατασταση φιλων, γνωστων κ.λπ.
Οι περισσοτεροι γονεις θελουν τα παιδια τους να μην παθουν
τιποτα απολυτως χωρις να σκεφτουν καν οτι ειδικα στην παιδικη ηλικια οπου τα ρισκα και οι επιπτωσεις δεν ειναι τοσο σοβαρες, το παιδι δεν υπαρχει προβλημα να παθει και κατι (προκειμενου να μαθει). ισα ισα καλυτερα θα 'ναι επειδη τα ιδια παθηματα σε μεγαλυτερη ηλικια θα ειναι πιο σφοδρα.
Δεν σου λεω να ειμαστε ολοι χυμα στο κυμα, απλως υπαρχει στην ελληνικη οικογενεια αυτο το "καπακωμα", ακομα κι αν οι γονεις περνουν 5 λεπτα την εβδομαδα με το παιδι τους (μη σου πω οτι ακριβως αυτο φταιει που οι γονεις "καπακωνουν" το παιδι χωρις να δινουν σημασια στις δικες του επιλογες).
Όμως πραγματικά μερικές φορές δεν ξέρω αν είναι η παιδεία που τους κάνει "ανώτερους" ή οι νόμοι. Π.χ αν εκεί πετάξουν ένα σκουπίδι κάτω θα πέσει γερό πρόστιμο, ενώ εδώ ο καθείς κάνει ό,τι θέλει. Αν είχαν όμως κι εκεί την παιδεία που θα τους έκανε να σέβονται το περιβάλλον, δεν θα χρειάζονταν τέτοιους νόμους, τους οποίους φοβούνται.
Κοιταξε, στους γερμανους εχει ανατεθει ο ρολος του "καλου και νομιμου σουπερ-ευρωπαιου" και θελουν δε θελουν τον συντηρουν. Δεν φανταζεσαι για τι καταπιεση μιλαμε... Γι' αυτο και πινουν παρα πολυ φυσικα. Εμεις απο την αλλη εχουμε την ταμπελα του "τεμπελη ανοργανωτου ανατολιτη της ευρωπης" και μας βολευει αυτο κιολας γιατι δεν μας φορτωνει με ευθυνες για αλλαγη. Ισα ισα εμεις οι ιδιοι μας περναμε για τετοιους.
Αυτοι οι ρολοι μας ανατεθηκαν απο τα ΜΜΕ και τις πολιτικες των κρατων μας και ως "καλοι πολιτες" βαδιζουμε συμφωνα με τις οδηγιες.
Στη γερμανια η προπαγανδα περι νομου ξεπερνα τα ορια, εχουν κανει ριαλιτυ δυο μπατσους που κανουν ελεγχο σε κατι ναρκομανεις και αστεγους.
Απο την αλλη στην ελλαδα η προπαγανδα περι τεμπελιας ειναι απιστευτη, αν σκεφτεις τα προτυπα που προβαλλουν οι χαζοσειρες και τα μεσημεριανα.
Εκεί που θα συμφωνήσω μαζί σου είναι στο ότι δεν θα λειτουργήσει το σχολείο δύο ταχυτήτων αν το δουν με τέτοιο μάτι τα Ελληνόπουλα. Αν όμως στρωθούν στο διάβασμα μόνο και μόνο για να μην μπουν σ' ένα κατώτερο σχολείο, τότε πάλι θα έχουμε θετικά αποτελέσματα. Αν και γνώμη μου είναι ότι τα ξένα παιδιά θα έπρεπε να πηγαίνουν σε ειδικά γι αυτά διαμορφωμένα σχολεία. Δεν είναι δυνατόν ένα ξένο παιδί να μπορεί να παρακολουθήσει στην ίδια ταχύτητα την ίδια ποσότητα ύλης μ' ένα ντόπιο, και δεν είναι δίκαιο γι αυτό να κρίνεται υπό άνισους όρους.
Υπαρχουν "ειδικες ταξεις" αλλα απο οσο ξερω βαρανε μυγες οι περισσοτεροι εκει.

Σε αυτο που λες εχεις δικιο, αν και πιστευω οτι οι αλλοδαποι δευτερης γενιας και επειτα, πρεπει να ενσωματωνονται απο την κοινωνια, αλλιως δεν εχουν πατριδα. Στη χωρα που τους φιλοξενει ειναι ξενοι και το ιδιο ειναι και στην χωρα προελευσης τους.

Σε αυτο τον τομεα πιστευω πατωνει η ελληνικη κοινωνια σαν πλειοψηφια.
Τέλος για την αλληλοδιδασκαλία, αν και είναι πολύ δημιουργική σαν ιδέα και προάγει την άμιλλα, παρόλα αυτά δεν ξέρω πόσο σύμφωνη θα ήμουν με κάτι τέτοιο, και σαν μαθήτρια και σαν καθηγήτρια. Προσωπικά δεν θα αισθανόμουν καλά να μου μαθαίνει πράγματα ένας στην ουσία "όμοιός" μου γιατί αυτό είναι δουλειά του καθηγητή που έχει τις κατάλληλες γνώσεις, και γιατί όλοι πηγαίνουμε σχολείο για να μάθουμε. Άσε που θυμάμαι τον απουσιολόγο του τμήματος μου να βοηθάει 1-2 παιδιά στα μαθηματικά και μετά να το κοκορεύεται και να την βλέπει θεός και δημιουργός του σύμπαντος
Κοιταξε εγω προσωπικα την περασμενη χρονια βρεθηκα πολλες φορες στη θεση του να βοηθησω καποιον και δεν κοκορευομουν

Αυτο ειναι αναλογα με τον μαθητη, ισα ισα μπορειτε να τον απομονωσετε και να ρωτατε αλλους μπας και παρει χαμπαρι οτι κανει δεν κανει σωστα.

Αν εισαι στη θεση αυτου που βοηθα αποκτας αυτοπεποιθηση και τα μαθαινεις κι εσυ καλυτερα, ενω αν εισαι στη θεση αυτου που βοηθιεται μαθαινεις να στηριζεσαι σε αλλους και να ζητας βοηθεια. Ειναι μεγαλο πραγμα το να μην φοβασαι να ζητησεις βοηθεια, το ιδιο μεγαλο με το να αποδεχεσαι οτι οι γυρω σου εχουν περισσοτερο δικιο απο οτι εσυ
Και φυσικα μιλωντας για αλληλοδιδασκαλια δεν εννοουμε ωρες ολοκληρες και οχι απαραιτητα 16χρονος σε 16χρονο, αλλα και 18χρονος σε 15χρονο π.χ.
Πλακα θα ειχε πιστευω, θα ενιωθαν πιο πολυ σαν κοινοτητα οι μαθητες και οχι σαν ξεμπαρκες κλικες ατομων που ανταγωνιζονται ποιος εχει τα περισσοτερα κοννε.
Επισης κατι εξισου χρησιμο κατα τη γνωμη μου θα ηταν η συστεγαση γυμνασιων-λυκειων, ετσι ωστε ο μαθητης να μην σκεφτεται "ενταξει μωρε, τρια χρονια ειναι θα περασουν" αλλα να νιωθει την ευθυνη οτι τον συγκεκριμενο χωρο πρεπει να τον φροντισει και να τον βελτιωσει οπως μπορει. Καθως επισης προωθειται και η "ανοχη στα νιατα" με αυτον τον τροπο
ΥΓ: Το μελλον του σχολειου βρισκεται στους μαθητες, οχι στα υπουργεια


