Μια φορά δυο κοινές μου φίλες τσακώθηκαν και είπα στη μία ''άν η άλλη πάθαινε ατύχημα με το αμάξι θα τη συγχωρούσες;'' Η απάντηση ήταν αρνητική. Την άλλη μέρα ήρθε η άλλη με κολάρο στο λαιμό. Είχαν ατύχημα με το αμάξι. Η μαμά της ήταν αρκετά άσχημα, αυτή ευτυχώς είνια καλά και τώρα και οι δύο ανάρρωσαν. Δεν ξέρω πως να το εξηγήσω αλλά δεν μου φάνηκε γκαντεμιά, ή ότι είμαι γουρσούζα, αλλά δεν μου φάνηκε ότι είναι και τυχαίο. Και φυσικά το ''όχι'' που μου είπε η μία επαλυθεύτηκε. Πιστεύω τελικά πως το ένα δεν ανερεί το άλλο. Εμείς ορίζουμε το μέλλον μας, εμείς αποφασίζουμε ποιο ''μονοπάτι'' θα πάρουμε. Όμως κάποιους ανθρώπους είτε με τον έναν είτε με τον άλλο τρόπο ήταν μοιραίο να τους γνωρίσουμε, κάποιες καταστάσεις ήταν μοιραίο να γίνουν, δεν μπορούσαμε να τις αποφύγουμε. Κάνουμε λοιπόν τις δικιές μας επιλογές αλλά ταυτόχρονα επηρεαζόμαστε από αυτό που λέμε μοίρα, fate, γραφτό ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε....
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.