Παιδιά-θαύματα
Μότσαρτ, Σούμπερτ, Μέντελσον, Σοπέν, Μενουχίν, Πασκάλ. Είναι μερικά μόνο από τα πιο διάσημα παιδιά-θαύματα, οι 5 πρώτοι στη μουσική και ο 6ος στα Μαθηματικά και τη Φυσική. Τα ταλαντούχα παιδιά είναι αυτά που έχουν μια ιδιαίτερη κλίση σε κάποια δραστηριότητα, συνήθως σε μία. Τα περισσότερα από τα ταλαντούχα παιδιά εμφανίζουν έφεση στη
μουσική, την
αριθμητική ή το
σκάκι, ενώ σπανιότερα είναι τα ταλέντα στη
ζωγραφική και τη
συγγραφή. Τα παιδιά αυτά είναι όντως "θαύματα", αφού είναι ειδήμονες σε ένα αντικείμενο χωρίς καν να έχουν φτάσει την εφηβεία και βοηθούν σημαντικότατα στην πρόοδο της ανθρωπότητας.
Ήταν τα
μόνα ταλαντούχα παιδιά; Λογικά όχι. Απλώς τα συγκεκριμένα στάθηκαν και πιο "
τυχερά". Για παράδειγμα, ο Μότσαρτ είχε τέτοια απήχηση και απέκτησε τέτοια φήμη χάρη στον
πατέρα του, και ο ίδιος μουσικός που εκμεταλλεύτηκα στο έπακρο τος προσβάσεις του στον ηγεμόνα της Βαυαρίας. Είναι αναμφίβολο, νομίζω, ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα παιδιά με ένα ξεχωριστό ταλέντο. Δεν είχαν ωστόσο όλα τις ίδιες ευκαιρίες να αναδειχθούν.
Ακόμα όμως και αν τις είχαν,
πόσο ηθικό είναι να προωθήσεις ένα παιδί με ταλέντο ώστε να αποκτήσει τέτοια φήμη; Ας πάρουμε για παράδειγμα τον 6χρονο καθηγητή πανεπιστημίου στην Ιατρική. Αυτό το παιδί δεν έχει χάσει την αθωότητα της παιδικής ηλικίας; Φυσικά είναι σωστό και μάλιστα πρέπει και
να επιδιώκεται τα παιδιά να ανακαλύπτουν και να καλλιεργούν τα ταλέντα τους. Παρ' όλα αυτά, πιστεύω πως θα έπρεπε να αφήνουμε και λίγο χώρο στα παιδιά να απολαύσουν τις χαρές της ηλικίας τους: το παιχνίδι, την ανεμελιά, τον ελεύθερο χρόνο... Το παιδί αργότερα θα μπορέσει να λάμψει και να αναδειχθεί.
Είναι, με άλλα λόγια, ανάγκη ένα ταλαντούχο παιδί να εξωθείται στα άκρα για να κατοχυρώσει ένα σίγουρο και λαμπρό μέλλον γι' αυτό (και ίσως για τους ανθρώπους του);
>
Nickname<
πηγή