Οι παρωπίδες και οι μεμονωμένες αντιδράσεις στα ζητήματα που απασχολούν τη χώρα, ποτέ δεν δούλεψαν.
Από την άλλη, δεν γίνεται να μην υπάρχει διαβάθμιση των ζητημάτων, έστω και υποκειμενική: ένας φοιτητής αγωνίζεται για τα φοιτητικά, γιατί δεν ξέρει τι γίνεται απόξω. Ένας εργαζόμενος, που πέρασε το στάδιο του φοιτητή, έχει πιο σφαιρική αντίληψη.
Αναρωτηθείτε, σκεφτείτε τη βαρύτητα και το κόστος των δύο ζητημάτων: ιδιωτικά πανεπιστήμια και μαζικές απολύσεις. Ποιο από τα δύο θα κοστίσει στον φοιτητή περισσότερο; σε ποιο θα δώσει βαρύτητα; ποιο στην τελική, θα το κοιτάξει περιφρονητικά (ίσως και απαξιωτικά);