Έχω ζήσει και έχω δει τόσα πλέον που πραγματικά μπορώ να πω ότι τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Παρ’ ολ‘ αυτά φαίνεται σαν να πηγαίνεις από έναν στόχο στον άλλο χωρίς ιδιαίτερη σκέψη και προγραμματισμό. Σαν η πιο υψηλόβαθμη σχολή (και η πιο δύσκολη με διαφορά να εισαχθείς) να λειτουργεί ως αντίδοτο για την αποτυχία σου στις πανελλήνιες. Μπορεί φυσικά να κάνω και λάθος.
Πάντως, είναι έξυπνο να προσπαθήσεις από άλλη κατεύθυνση εκτός της θεωρητικής γενικότερα. Η θεωρητική αφήνει ελάχιστες επιλογές πλέον και τον χρόνο που θεωρητικά θα χάσεις από την αλλαγή κατεύθυνσης, θα τον χάσεις στον μέλλον προσπαθώντας να κανείς ένα πτυχίο κοινωνικής πολιτικής πχ, να έχει υπόσταση στην αγορά εργασίας.
Συμπερασματικά: Ναι στην αλλαγή κατεύθυνσης, όχι στους στόχους χωρίς πλάνο και προγραμματισμό.
Βρες καθηγητές που εμπιστεύεσαι, ρωτά τους τι πιστεύουν για τον στόχο σου, σκέψου τι είσαι διατεθειμένος να θυσιάσεις, βγάλε ενα plan b(εξωτερικό, 3η φορά πανελλήνιες, κάποια άλλη σχολή κτλ).
Το ότι είναι πολύ δύσκολο να το πετύχεις το ξέρεις, το ότι ακόμα και τα πολύ δύσκολα είναι εφικτά, επίσης, μάλλον, θα το έχεις κάπως ψυχανεμιστεί, αυτά λοίπον που θα έπρεπε στην πραγματικότητα να σε απασχολούν είναι το πώς όλο αυτό που έχεις στο μυαλό σου θα πάρει υπόσταση και θα γίνει πράξη.