Αν και δεν έχεις άδικο, καταλαβαίνεις ότι εδώ ουσιαστικά έχουμε μία "ιατρικοποίηση" μιας ανθρώπινης συμπεριφοράς; Ναι, σωστά όλα αυτά με τη ντοπαμίνη, αλλά τελικά υπάρχουν ή όχι τεμπέληδες; Η τεμπελιά είναι "φυσιολογική" ανθρώπινη συμπεριφορά ή ιατρικό πρόβλημα; Μήπως αυτός που ασχολείται πολύ με ένα αντικείμενο, έχει επίσης ιατρικό πρόβλημα; Θέλω να πω ότι αν ο Αϊνστάιν έδινε περισσότερη σημασία στο Νόμπελ παρά στη γυναίκα του, μήπως θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Αϊνστάιν δεν ήταν ένας έξυπνος και επίμονος άνθρωπος, αλλά ένας άνθρωπος που είχε ιατρικό πρόβλημα και στον οργανισμό του εκρινόταν πολύ περισσότερη ντοπαμίνη όταν ασχολούνταν με τη φυσική και είχε εθιστεί σε αυτήν;
Δηλαδή, δεν αμφιβάλλω ότι κάποιοι άνθρωποι έχουν πρόβλημα, αλλά πώς ξεχωρίζουμε το προβληματικό από το φυσιολογικό;
Οχι, ούτε η τεμπελιά, ούτε η εργατικότητα είναι ιατρικά προβλήματα. Το θέμα όμως είναι πως εκλογικεύουμε το γιατί είναι ένας τεμπέλης και ο άλλος όχι. Για μένα, και σύμφωνα με την επιστήμη, ο άνθρωπος είναι μια βιολογική οντότητα ή οποία αντιδρά σε ερεθίσματα του περιβάλλοντος και αλλάζει με κύριο στόχο την επιβιωση του και την συνέχιση των γονιδίων του (και έπειτα τα υπόλοιπα της πυραμίδας Maslow).
Καποιοι είναι βιολογικά πιο προδιάθετοι (εξυπνότεροι, με περισσότερη ενεργεια κλπ) και σε συνδυασμό με τη επιρρόη που πήρε απο τους γονεις του, δασκάλους, κοινωνικο περιγυρο, ιντερνετ, βιβλια κ.λ.π εξελίχτηκε στο άτομο που είναι τώρα. Αν αυτή ηταν επικοδομιτική και τον ωθησαν στο να γίνει εργατικός και τον έκαναν να κατανοήσει τα "άδικα" πλεονεκτηματα του και πως να τα εκμεταλευετε, θα ενταχθεί απο την κοινωνία στην κατηγορία "εργατικός", και πιθανον να γίνει επιτυχημένος. Αν ο παραπάνω συνδυασμός δεν γίνει έτσι όπως πρέπει, τότε πιθανότατα να ενταχθεί στην κατηγορία "τεμπέλης" απο την κοινωνία αλλα και τον εαυτό του.
Τα ιατρικά προβλήματα είναι μια ανθρώπινη κατασκευή για να περιγράψουμε μια κατάσταση η οποία ξεφευγει απο το μέσο όρο, προς την αρνητική πλευρά (πολύ μεγάλο αρνητικό βιολογικό ελλειμα, που ακόμα και ο περίγυρος μπορει να μην είναι ικανός να κάνει αυτόν τον ανθρωπο καλύτερο/ευτυχισμενο, π.χ νοητικη ασθένεια) . Ο Αινστάιν ηταν το αντίθετο του ιατρικού προβλήματος, ήταν πολύ βιολογικά προικισμένος που ο περιγυρος του δεν ήταν τοσο σημαντικός για να τον κάνει να πάει μπροστά (αλλά συνάμα απαραίτητος).
Εν τέλη για να μην πολυλογώ, η ερώτηση που θίγεις είναι κυρίως φιλοσοφική. Ολα καταλήγουν στο αν πιστευεις στην ελεύθερη βούληση ή όχι, στον ντετερμινισμό ή στην αναιτιατότητα. Αν πιστευεις, θα διαπιστώσεις ότι ενας ανθρωπος είναι αυτό που είναι τώρα λόγω μιας ασύλληπτης τυχαιότητας και θα είναι αυτο που είναι λόγω αυτής. Εαν πιστευεις οτι εμεις φτιάχνουμε το μέλλον μας (που και πάλι κατέληξες σ αυτό το συμπέρασμα λόγω μιας απειρίας ερεθισμάτων πέρα του ελεγχου σου αλλά anyway) τότε τίποτα απ όσα εγραψα δεν θα σου φαίνονται σωστά και ο τεμπέλης είναι τεμπέλης επειδή δεν έχει αρκετά κότσια μέσα του ή δεν ξερω γω τί, και ο επιτυχημένος-εργατικός είναι αυτός που νίκησε όλες τις δυσκολίες και ανήλθε πάνω απο τις βιολογικές του επιθυμίες. Ισως έτσι να 'ναι όταν το κοιτάς από την απλή οπτική γωνία της καθημερινότητας. Οταν το κοιτάς από άλλη γωνία όμως, δεν μπορείς παρα να αναρωτηθείς, αν κανένας απο τους δύο όντως επέλεξε να είναι αυτό που είναι.
