Πραγματικά θα ήθελα μια μέρα μέρα να διαβάσω μερικές εκθέσεις του 19 κ 20,να δω τι στο καλό γράφουν.
Όταν έδινα εγώ το μακρινό 2018 (και θετική κιόλας που γενικά δεν φημίζεται για την εκθεσιομανία της) έγραψα 17.5 (άσχετα που χημεία έγραψα 11, μαθηματικά 14 και φυσική 16 --γάμησετα) χωρίς να μάθω παπαγαλία ούτε μισό θέμα.
Απαντούσα σε όλα καθαρά κειμενοκεντρικά και με τις γνωστές σαλτσούλες (
"ο συγγραφέας διαμέσου αυτού του σχήματος λόγου υπονοεί..." ή
"μέσω αυτής της χρήσης της λέξης τάδε, καθίσταται απόλυτα σαφής η πρόθεση του αρθρογράφου να διεγείρει έντονα τα συναισθήματα του αναγνώστη καθώς και...").
Γενικά σε ένα μάθημα όπως η έκθεση (θα τολμούσα να πω και η ιστορία γ' λυκ κατεύθυνσης αλλά θα με φάνε) η παπαγαλία
ΔΕΝ βοηθάει γιατί
ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΤΗΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ. Κάθε θέμα έκθεσης είναι μοναδικό και μπορεί να ανοίξει άλλα πενήντα. Δεν έχει --κατ' εμέ πάντα-- κανένα νόημα να μάθεις κάτι απ'έξω στην έκθεση πέρα από την καθαρή θεωρία (σύνταξη προτάσεων, χρήση λόγου αν θυμάμαι καλά και τέτοιες πίπες).
Αν π.χ. σε ρωτήσει το θέμα "συνέπειες του υπερκαταναλωτισμού" (κλασικό θα έλεγα) και εσύ αρχίσεις και πάρεις σβάρνα το βοήθημα αφενός θα χαθείς γιατί κάτι θα ξεχάσεις στην αιτιολόγηση είτε στην τιτλοφόρηση και θα καταλήξεις σε μια κατάσταση worst of both worlds, δηλαδή και δεν έγραψες έκθεση και αυτά που έγραψες δεν βγάζουν νόημα γιατί είναι μισές κλεμμένες ιδέες και μισή δική σου πετσοκομμένη αιτιολόγηση,
ΕΚΤΟΣ αν θυμάσαι τέλεια το βοήθημα και κάθε μα κάθε του λέξη.
Για εμένα το "κλειδί" είναι να έχεις και ένα καταπληκτικό από άποψης εμφάνισης γραπτό. Εγώ γενικά κάνω πεντακάθαρα γράμματα και στρογγυλούτσικα, και το τετράδιο που παρέδωσα στην έκθεση το θυμάμαι μέχρι και σήμερα πόσο τέλεια στοιχισμένο ήταν ως προς τα indents των παραγράφων, τα κενά ανάμεσα στην αλλαγή θεμάτων και το γεγονός ότι δεν υπήρχε ΚΑΜΙΑ μα ΚΑΜΙΑ μουτζούρα σε καμία από τις 12 σελίδες που παρέδωσα.
Θα μου πεις αυτό θεωρητικά δεν θα έπρεπε να μετράει (πχ να μετράνε "μόνο οι ιδέες" των μαθητών). Σε έναν ιδεατό κόσμο, όντως έτσι είναι. Αλλά στο πρακτικό κομμάτι των πανελληνίων, όπου η ήδη τείνουσα προς μανιοκατάθλιψη φιλόλογος βλέπει μουτζούρα αλλαγή σειράς μουτζούρα αλλαγή σειράς μουτζούρα αλλαγή παραγράφου και λίγο κείμενο ε πιστεύω όσο καλές ιδέες και να έχεις δεν θα δράσει καλή τη πίστει απέναντί σου.
Για να συνοψίσω: περιμένω στα γραπτά των 19 και 20 της έκθεσης να μην έχουν τίποτα εξωπραγματικό ως προς περιεχόμενο, αλλά μια ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ και ΑΨΕΓΑΔΙΑΣΤΗ ροή λόγου και δομή γραπτού.