Πανελλαδικές για 4η φορά;

[nickxo]

Καλησπέρα σε όλους και όλες,
Πάντα από μωρό παιδί ονειρευόμουν να γίνω μια μέρα γιατρός. Έχω αποφοιτήσει από το '18, και η πρώτη χρονιά που έδωσα ήταν και τότε. Δεν τα κατάφερα διότι λίγες ημέρες πριν ξεκινήσουν οι εξετάσεις ο πατέρας μου είχε ένα τροχαίο, του οποίου το αντίκτυπο στην ψυχική μου υγεία δεν ήταν το καλύτερο. Δεν πέρασα κάπου. Αποφάσισα να αφήσω λοιπόν έναν χρόνο κενό, να δω τι θα γίνει με τον πατέρα μου ο οποίος βρίσκονταν επί μήνες στο νοσοκομείο σε πολύ κρίσιμη κατάσταση.. Εν τέλει έμεινε παράλυτος ύστερα από εγκεφαλικό που έπαθε στο νοσοκομείο. Φτάνει το καλοκαίρι λοιπόν του '19 και ξεκινάω διάβασμα. Οκτώβριο του ίδιου έτους η γιαγιά μου παθαίνει υπογλυκαιμία στον ύπνο της, πράγμα που την κατέστησε "φυτό". Χρήματα για νοσηλεία στο σπίτι δεν διαθέταμε, οπότε αναγκαστικά την αναλάβαμε εγώ και η μητέρα μου. Φτάνουμε Μάρτιο (λίγο πριν την άφιξη του Covid), και πεθαίνει.. Είχα ψυχολογικά καταρρεύσει, αλλά έδωσα, για να μην πάει χαμένο το διάβασμα που είχα κάνει έως τότε. Πέρασα Γεωπονικό, το οποίο απέχει πολύ από την σχολή που ήθελα. Πάμε πάλι μια χρονιά ξανά τα ίδια. Αποφασισμένος να δώσω όλο μου το είναι στο διάβασμα, να κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να περάσω Ιατρική, διαγιγνώσκομαι με μια πάθηση του μυοκαρδίου. Χρειαζόμουν επέμβαση. Η επέμβαση πήγε καλά, αλλά έχασα την περίοδο από Μάρτιο έως περίπου Μάιο στο κρεβάτι. Και τώρα βρίσκω τον εαυτό μου να αναρωτιέται εάν αξίζει να ξαναδώσω φέτος, γνωρίζοντας ότι δεν θα περάσω (δεν εχω διαβάσει ούτε εβδομάδα συνολικά αυτή τη χρονιά, και δεν έχω τις σωστές βάσεις), μόνο και μόνο για να τεστάρω τον εαυτό μου. Δεν μπορώ να φανταστώ εάν αποφασίσω να το περάσω όλο αυτό ξανά του χρόνου, τι θα συμβεί. Είμαι απελπισμένος, και νομίζω έχω βρεθεί σε μονόδρομο, ο οποίος δεν οδηγεί σε αυτό που θέλω. Νιώθω άχρηστος. Και δεν ξέρω τι να κάνω. Τι θα μου προτείνατε;

 

[SlimShady]

Κράτα γερά φίλε, η μέχρι τώρα ζωή σου έχει αποδείξει ότι είσαι πολύ δυνατός, μια εξέταση δεν θα μπορέσει να σου σταθεί εμπόδιο.

 

[calliope]

πάντως να ξέρεις δεν είσαι μονος. Κι εγω το 18 αποφοιτητσα και εδωσα και μου ετυχαν πολλα μεχρι να καταληξω να ξαναδινω φέτος. Καλη τυχη και καλο κουραγιο!

 

[Αλκης Κ.]

Φίλε μπροστα σε αυτά που έχεις περάσει οι πανελλήνιες είναι μια σταγόνα στον ειρηνικό ωκεανό. Αν το θέλεις πραγματικά τότε να δώσεις και φέτος και του χρόνου. Το να φοβάσαι τις πανελλήνιες όταν έχεις ζήσει όλα αυτά που περιγράφεις δεν στέκει απλά. Προσωπικά ζηλεύω τη δύναμή σου. Συγχαρητήρια μονο αυτό μπορώ να σου πω.

 

[Guest 454371]

Καλησπέρα σε όλους και όλες,
Πάντα από μωρό παιδί ονειρευόμουν να γίνω μια μέρα γιατρός. Έχω αποφοιτήσει από το '18, και η πρώτη χρονιά που έδωσα ήταν και τότε. Δεν τα κατάφερα διότι λίγες ημέρες πριν ξεκινήσουν οι εξετάσεις ο πατέρας μου είχε ένα τροχαίο, του οποίου το αντίκτυπο στην ψυχική μου υγεία δεν ήταν το καλύτερο. Δεν πέρασα κάπου. Αποφάσισα να αφήσω λοιπόν έναν χρόνο κενό, να δω τι θα γίνει με τον πατέρα μου ο οποίος βρίσκονταν επί μήνες στο νοσοκομείο σε πολύ κρίσιμη κατάσταση.. Εν τέλει έμεινε παράλυτος ύστερα από εγκεφαλικό που έπαθε στο νοσοκομείο. Φτάνει το καλοκαίρι λοιπόν του '19 και ξεκινάω διάβασμα. Οκτώβριο του ίδιου έτους η γιαγιά μου παθαίνει υπογλυκαιμία στον ύπνο της, πράγμα που την κατέστησε "φυτό". Χρήματα για νοσηλεία στο σπίτι δεν διαθέταμε, οπότε αναγκαστικά την αναλάβαμε εγώ και η μητέρα μου. Φτάνουμε Μάρτιο (λίγο πριν την άφιξη του Covid), και πεθαίνει.. Είχα ψυχολογικά καταρρεύσει, αλλά έδωσα, για να μην πάει χαμένο το διάβασμα που είχα κάνει έως τότε. Πέρασα Γεωπονικό, το οποίο απέχει πολύ από την σχολή που ήθελα. Πάμε πάλι μια χρονιά ξανά τα ίδια. Αποφασισμένος να δώσω όλο μου το είναι στο διάβασμα, να κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να περάσω Ιατρική, διαγιγνώσκομαι με μια πάθηση του μυοκαρδίου. Χρειαζόμουν επέμβαση. Η επέμβαση πήγε καλά, αλλά έχασα την περίοδο από Μάρτιο έως περίπου Μάιο στο κρεβάτι. Και τώρα βρίσκω τον εαυτό μου να αναρωτιέται εάν αξίζει να ξαναδώσω φέτος, γνωρίζοντας ότι δεν θα περάσω (δεν εχω διαβάσει ούτε εβδομάδα συνολικά αυτή τη χρονιά, και δεν έχω τις σωστές βάσεις), μόνο και μόνο για να τεστάρω τον εαυτό μου. Δεν μπορώ να φανταστώ εάν αποφασίσω να το περάσω όλο αυτό ξανά του χρόνου, τι θα συμβεί. Είμαι απελπισμένος, και νομίζω έχω βρεθεί σε μονόδρομο, ο οποίος δεν οδηγεί σε αυτό που θέλω. Νιώθω άχρηστος. Και δεν ξέρω τι να κάνω. Τι θα μου προτείνατε;

Eπειδή δεν πρέπει ποτέ να εγκαταλείπουμε τα ονειρά μας, και όταν θέλουμε κάτι πολύ μια ημέρα θα γίνει, σου λέω να δώσεις. Εχεις περάσει ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ της ζωής σου και πιστεψε με αυτό σε κάνει πολύ δυνατό και πιο αποφασισμένο να πετύχεις το στόχο σου. Καλή επιτυχία και όταν με το καλό δώσεις ( όπτεο δώσεις) και περάσεις θα χαρώ να έχω νέα σου

 

[panagiotis23]

Καλησπέρα σε όλους και όλες,
Πάντα από μωρό παιδί ονειρευόμουν να γίνω μια μέρα γιατρός. Έχω αποφοιτήσει από το '18, και η πρώτη χρονιά που έδωσα ήταν και τότε. Δεν τα κατάφερα διότι λίγες ημέρες πριν ξεκινήσουν οι εξετάσεις ο πατέρας μου είχε ένα τροχαίο, του οποίου το αντίκτυπο στην ψυχική μου υγεία δεν ήταν το καλύτερο. Δεν πέρασα κάπου. Αποφάσισα να αφήσω λοιπόν έναν χρόνο κενό, να δω τι θα γίνει με τον πατέρα μου ο οποίος βρίσκονταν επί μήνες στο νοσοκομείο σε πολύ κρίσιμη κατάσταση.. Εν τέλει έμεινε παράλυτος ύστερα από εγκεφαλικό που έπαθε στο νοσοκομείο. Φτάνει το καλοκαίρι λοιπόν του '19 και ξεκινάω διάβασμα. Οκτώβριο του ίδιου έτους η γιαγιά μου παθαίνει υπογλυκαιμία στον ύπνο της, πράγμα που την κατέστησε "φυτό". Χρήματα για νοσηλεία στο σπίτι δεν διαθέταμε, οπότε αναγκαστικά την αναλάβαμε εγώ και η μητέρα μου. Φτάνουμε Μάρτιο (λίγο πριν την άφιξη του Covid), και πεθαίνει.. Είχα ψυχολογικά καταρρεύσει, αλλά έδωσα, για να μην πάει χαμένο το διάβασμα που είχα κάνει έως τότε. Πέρασα Γεωπονικό, το οποίο απέχει πολύ από την σχολή που ήθελα. Πάμε πάλι μια χρονιά ξανά τα ίδια. Αποφασισμένος να δώσω όλο μου το είναι στο διάβασμα, να κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να περάσω Ιατρική, διαγιγνώσκομαι με μια πάθηση του μυοκαρδίου. Χρειαζόμουν επέμβαση. Η επέμβαση πήγε καλά, αλλά έχασα την περίοδο από Μάρτιο έως περίπου Μάιο στο κρεβάτι. Και τώρα βρίσκω τον εαυτό μου να αναρωτιέται εάν αξίζει να ξαναδώσω φέτος, γνωρίζοντας ότι δεν θα περάσω (δεν εχω διαβάσει ούτε εβδομάδα συνολικά αυτή τη χρονιά, και δεν έχω τις σωστές βάσεις), μόνο και μόνο για να τεστάρω τον εαυτό μου. Δεν μπορώ να φανταστώ εάν αποφασίσω να το περάσω όλο αυτό ξανά του χρόνου, τι θα συμβεί. Είμαι απελπισμένος, και νομίζω έχω βρεθεί σε μονόδρομο, ο οποίος δεν οδηγεί σε αυτό που θέλω. Νιώθω άχρηστος. Και δεν ξέρω τι να κάνω. Τι θα μου προτείνατε;

Φαίνεται από τα γραφόμενα σου πως έχουμε να κάνουμε με έναν άνθρωπο που έχει ήδη δοκιμαστεί από μικρή ηλικία σε ανθρώπινη απώλεια, πόνο και δυσκολίες που άλλοι άνθρωποι βιώνουν πολύ αργότερα. Αυτό σε συνδυασμό με το πρόβλημα υγείας σου σε καθιστά ανθεκτικό και δυνατό σε κάθε τι που θα βρεις μπροστά σου. Τώρα για το ζήτημα των πανελληνίων, είναι σαφές πως ατυχησες μέχρι τώρα λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών και γεγονότων που συνέβησαν που σημαίνει πως δεν ξέρεις πραγματικά την επίδοση σου σε κανονικές συνθήκες. Ως ιατρός θεωρώ ότι αξίζει να προσπαθήσεις και φέτος και του χρόνου, αυτό το επάγγελμα είναι λειτούργημα και η προσφορά στον άνθρωπο είναι ανεκτίμητη, μπορεί να ακούγεται τετριμμένο αλλά μπροστά στην ασθένεια εσύ είσαι ο μοναδικός άνθρωπος που μπορεί να σώσει τον άλλο και αυτό το βλέπεις από την αντίδραση και την ευγνωμοσύνη που σου αποδίδει ο ασθενής. Αλλά μην αυταπατασαι ο δρόμος είναι μακρύς και έχει πολλά εμπόδια, σκέψου τις πανελλήνιες σαν το πρώτο αν διστάσεις από τώρα τότε θα πρέπει να αναζητήσεις έξω σπουδές σε αυτό το αντικείμενο με ο,τι αυτό συνεπάγεται... Κάνε μια καλή και αξιοπρεπή προσπάθεια και ύστερα αποφάσισε...

 

[nickxo]

πάντως να ξέρεις δεν είσαι μονος. Κι εγω το 18 αποφοιτητσα και εδωσα και μου ετυχαν πολλα μεχρι να καταληξω να ξαναδινω φέτος. Καλη τυχη και καλο κουραγιο!

Καλή τύχη και σε εσένα. Ελπίζω όλα να πάνε όπως τα θέλεις.

 

[Viedo]

Στα δύσκολα από μικρός .
Η αλήθεια είναι δύσκολα να περάσεις σε οποιαδήποτε σχολή χωρίς καθόλου προετοιμασία. Ωστόσο, σε αυτή τη φάση της ζωής σου η δίκη μου πρόταση είναι να κανεις το διάλειμμα σου και να ξεκουραστείς για κάποιους μήνες. Μην προσπαθείς να υπερφορτωνεις τον εαυτό σου.

Πάρε τον χρόνο σου θεωρώ, και σκέψου να δώσεις του χρόνου ή του παραχρόνου αφού θα έχεις προβεί σε ουσιώδη προετοιμασία.

 

[Κλημεντίνη]

Φυσικά και να το προσπαθήσεις.
Δεν εχεις αντικειμενικά κριτήρια για τις προηγούμενες χρονιές οσον αφορα την επίδοση σου, καθότι συνέβησαν αναπάντεχα γεγονότα που σε κρατούσαν μακρια απο τον στόχο σου.

Προσωπικά δεν θα έμπαινα στη δισκάδικα να παω φέτος , θα το έπαιρνα απόφαση και θα πήγαινα κατευθείαν το 22.
Να δώσεις Τεταρτη αλλα να το κάνεις σωστά.
Θεωρώ ότι θα ειναι πολυ ψυχοφθόρο,εφόσον δεν εχεις διαβάσει, να δώσεις φέτος και απλα θα μειώσει τις αντοχές σου για του χρόνου.

Καλή σου επιτυχία σε ο.τι και αν αποφασίσεις

 

[nickxo]

Σας ευχαριστώ όλους από τα βάθη της καρδιάς μου, για το θάρρος που μου δώσατε. Σκέφτομαι να δώσω και φέτος, για να το έχω έστω σαν εμπειρία και αυτό. Μάλλον θα έχετε νέα μου ξανά σύντομα. Σας ευχαριστώ ξανά. Εύχομαι σε κάθε ένα ξεχωριστά υγεία.

 

[mathboi]

@nickxo φίλε είσαι ΗΡΩΑΣ

 

[nPb]

Καλησπέρα σε όλους και όλες,
Πάντα από μωρό παιδί ονειρευόμουν να γίνω μια μέρα γιατρός. Έχω αποφοιτήσει από το '18, και η πρώτη χρονιά που έδωσα ήταν και τότε. Δεν τα κατάφερα διότι λίγες ημέρες πριν ξεκινήσουν οι εξετάσεις ο πατέρας μου είχε ένα τροχαίο, του οποίου το αντίκτυπο στην ψυχική μου υγεία δεν ήταν το καλύτερο. Δεν πέρασα κάπου. Αποφάσισα να αφήσω λοιπόν έναν χρόνο κενό, να δω τι θα γίνει με τον πατέρα μου ο οποίος βρίσκονταν επί μήνες στο νοσοκομείο σε πολύ κρίσιμη κατάσταση.. Εν τέλει έμεινε παράλυτος ύστερα από εγκεφαλικό που έπαθε στο νοσοκομείο. Φτάνει το καλοκαίρι λοιπόν του '19 και ξεκινάω διάβασμα. Οκτώβριο του ίδιου έτους η γιαγιά μου παθαίνει υπογλυκαιμία στον ύπνο της, πράγμα που την κατέστησε "φυτό". Χρήματα για νοσηλεία στο σπίτι δεν διαθέταμε, οπότε αναγκαστικά την αναλάβαμε εγώ και η μητέρα μου. Φτάνουμε Μάρτιο (λίγο πριν την άφιξη του Covid), και πεθαίνει.. Είχα ψυχολογικά καταρρεύσει, αλλά έδωσα, για να μην πάει χαμένο το διάβασμα που είχα κάνει έως τότε. Πέρασα Γεωπονικό, το οποίο απέχει πολύ από την σχολή που ήθελα. Πάμε πάλι μια χρονιά ξανά τα ίδια. Αποφασισμένος να δώσω όλο μου το είναι στο διάβασμα, να κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να περάσω Ιατρική, διαγιγνώσκομαι με μια πάθηση του μυοκαρδίου. Χρειαζόμουν επέμβαση. Η επέμβαση πήγε καλά, αλλά έχασα την περίοδο από Μάρτιο έως περίπου Μάιο στο κρεβάτι. Και τώρα βρίσκω τον εαυτό μου να αναρωτιέται εάν αξίζει να ξαναδώσω φέτος, γνωρίζοντας ότι δεν θα περάσω (δεν εχω διαβάσει ούτε εβδομάδα συνολικά αυτή τη χρονιά, και δεν έχω τις σωστές βάσεις), μόνο και μόνο για να τεστάρω τον εαυτό μου. Δεν μπορώ να φανταστώ εάν αποφασίσω να το περάσω όλο αυτό ξανά του χρόνου, τι θα συμβεί. Είμαι απελπισμένος, και νομίζω έχω βρεθεί σε μονόδρομο, ο οποίος δεν οδηγεί σε αυτό που θέλω. Νιώθω άχρηστος. Και δεν ξέρω τι να κάνω. Τι θα μου προτείνατε;

Aρχικά να σου πω ένα μεγάλο μπράβο, ίσως να πω ότι είμαι άφωνος με την έννοια ότι μουτζώνω τον εαυτό μου τώρα γιατί όταν μου τυχαίνουν δύσκολες καταστάσεις, θεωρώ ότι τραβάω τον σταυρό μόνος μου αλλά μάλλον άλλοι άνθρωποι είναι υποχρεωμένοι να σηκώσουν όχι απλά σταυρό αλλά βουνό ολόκληρο για να το μετακινήσουν. Απλά θαυμάζω το θάρρος που αναγκάζεσαι να βρεις έστω και ενδόμυχα μέσα από αυτή την σκληρή πραγματικότητα που περνάς. Μπράβο!!

Έχεις σκεφτεί να έκανες Πανεπιστημιακή ή ερευνητική καριέρα στη Γεωπονική; Ειδικά τώρα με την Υπολογιστική επιστήμη γίνονται απίστευτες μελέτες πάνω στην αγροδυναμική και βιοτεχνολογία των φυτών. Θέλω να πω ότι πολλές φορές στην ζωή κάποιες δυσκολίες μπορεί όντως να μας αλλάξουν γραμμή πλεύσης και να νομίζουμε ότι αποτύχαμε ενώ δεν βλέπουμε το "σήμα" του μέλλοντος. Ίσως να σκεφτείς και δεύτερα σχέδια. Δεν είναι μόνο η Ιατρική ή μόνο η Γεωπονική. Αν κοιτάμε την επιστήμη ως ένα μπλοκ μάλλον ζούμε στο 1950. Κανείς πλέον σε όλο τον κόσμο δεν βιοπορίζεται από τον γενικό τίτλο της επιστήμης του αλλά από τις διαδοχικές μετεκπαιδεύσεις πάνω σε τομείς και υποτομείς με δενδρική μορφή εξειδίκευσης. Πλέον όπως έχουν γίνει οι επιστήμες με βάση τη διεθνή τάση, θα πρέπει να εστιάσεις περισσότερο σε μια εξειδίκευση που σου αρέσει παρά τη σαβούρα από όλη την χ επιστήμη. Θα σε ρωτούσα αν ξέρεις να μου πεις ποια ειδικότητα ή υποειδικότητα από την Ιατρική σου αρέσει και ποια από την Γεωπονική. Έχεις εξετάσει όλες τις ερευνητικές περιοχές και των δυο διαφορετικών επιστημών;

Λυπάμαι που για μια ακόμη φορά θα πω ότι στην Ελλάδα υπάρχει μια κακή πληροφόρηση στην κοινωνία για τις άλλες επιστήμες με πολιτική σκοπιμότητα μόνο υπέρ των επιστημών Υγείας.

 

[jims]

Να ξαναδώσεις του χρόνου αν πράγματι η σχολή που πέρασες δεν σε ικανοποιεί. Κατά τη γνώμη μου μην δώσεις φέτος εφόσον δεν έχεις προετοιμαστεί κατάλληλα γιατί ενδέχεται το αποτέλεσμα να επηρεάσει την ψυχολογία σου. Ξεκίνα τώρα σκληρή προετοιμασία χωρίς δισταγμό.

 

[AnnaVrt12]

Πραγματικά μόνο θαυμασμός για τη δύναμη σου.
Η ιατρική είναι όμορφη επιστημη και όσοι ασχολούμαστε με αυτήν ξέρουμε ότι χρειάζονται περισσότερα άτομα σαν εσένα που να το θέλουν τόσο!
Κατά τη γνώμη μου δώσε και φέτος. Αν ήσουν σε άλλο πεδίο η στόχευες πιο χαμηλά μόρια θα έλεγα να το προσπαθήσεις και για φέτος παρότι έχει μείνει ελάχιστος καιρός. Ομως τα μαθήματα είναι σίγουρα πολύ απαιτητικα και δεν προλαβαίνεις να τα καλύψεις τώρα για τα μόρια που χρειάζονται, παρόλα αυτά δε χάνεις τίποτα να δώσεις ακόμα και για την εμπειρία.

 

[Eclipse]

Δώσε και φέτος να δοκιμαστείς και στο νέο σύστημα, δεν έχεις κάτι να χάσεις. Όπως είπε και ο Βιέντο όμως, μην φορτώνεις τόσο τον εαυτό σου γιατί έχεις ήδη περάσει πολλές δυσκολίες αυτά τα χρόνια, κάνε κάποιο διάλειμμα.
Όπου κι αν περάσεις, θα σου πρότεινα να παρακολουθήσεις τα μαθήματα του πρώτου χρόνου γιατί μπορεί να σου κινήσει πολύ το ενδιαφέρον η σχολή και στην πορεία να θες να συνεχίσεις τις σπουδές σου.
Πάντως, συγχαρητήρια για την ψυχική δύναμη που διαθέτεις!

 

[penelopenick]

Καλησπέρα σε όλους και όλες,
Πάντα από μωρό παιδί ονειρευόμουν να γίνω μια μέρα γιατρός. Έχω αποφοιτήσει από το '18, και η πρώτη χρονιά που έδωσα ήταν και τότε. Δεν τα κατάφερα διότι λίγες ημέρες πριν ξεκινήσουν οι εξετάσεις ο πατέρας μου είχε ένα τροχαίο, του οποίου το αντίκτυπο στην ψυχική μου υγεία δεν ήταν το καλύτερο. Δεν πέρασα κάπου. Αποφάσισα να αφήσω λοιπόν έναν χρόνο κενό, να δω τι θα γίνει με τον πατέρα μου ο οποίος βρίσκονταν επί μήνες στο νοσοκομείο σε πολύ κρίσιμη κατάσταση.. Εν τέλει έμεινε παράλυτος ύστερα από εγκεφαλικό που έπαθε στο νοσοκομείο. Φτάνει το καλοκαίρι λοιπόν του '19 και ξεκινάω διάβασμα. Οκτώβριο του ίδιου έτους η γιαγιά μου παθαίνει υπογλυκαιμία στον ύπνο της, πράγμα που την κατέστησε "φυτό". Χρήματα για νοσηλεία στο σπίτι δεν διαθέταμε, οπότε αναγκαστικά την αναλάβαμε εγώ και η μητέρα μου. Φτάνουμε Μάρτιο (λίγο πριν την άφιξη του Covid), και πεθαίνει.. Είχα ψυχολογικά καταρρεύσει, αλλά έδωσα, για να μην πάει χαμένο το διάβασμα που είχα κάνει έως τότε. Πέρασα Γεωπονικό, το οποίο απέχει πολύ από την σχολή που ήθελα. Πάμε πάλι μια χρονιά ξανά τα ίδια. Αποφασισμένος να δώσω όλο μου το είναι στο διάβασμα, να κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να περάσω Ιατρική, διαγιγνώσκομαι με μια πάθηση του μυοκαρδίου. Χρειαζόμουν επέμβαση. Η επέμβαση πήγε καλά, αλλά έχασα την περίοδο από Μάρτιο έως περίπου Μάιο στο κρεβάτι. Και τώρα βρίσκω τον εαυτό μου να αναρωτιέται εάν αξίζει να ξαναδώσω φέτος, γνωρίζοντας ότι δεν θα περάσω (δεν εχω διαβάσει ούτε εβδομάδα συνολικά αυτή τη χρονιά, και δεν έχω τις σωστές βάσεις), μόνο και μόνο για να τεστάρω τον εαυτό μου. Δεν μπορώ να φανταστώ εάν αποφασίσω να το περάσω όλο αυτό ξανά του χρόνου, τι θα συμβεί. Είμαι απελπισμένος, και νομίζω έχω βρεθεί σε μονόδρομο, ο οποίος δεν οδηγεί σε αυτό που θέλω. Νιώθω άχρηστος. Και δεν ξέρω τι να κάνω. Τι θα μου προτείνατε;

Αρχικά συγχαρητήρια για το θάρρος σου και την δύναμη σου. Πιστεύω πως είσαι ο καταλληλότερος για αυτό το επάγγελμα, έχεις ζήσει πολλά και αντέχεις μέχρι και σήμερα. Του χρόνου δίνω πανελλήνιες και είμαι στο πεδίο σου, θέλω και εγώ ιατρική σαν πρώτη επιλογή αλλά αν δεν πετύχω έχω και κάτι αλλά κατά νου εδώ και χρόνια που θέλω να ψάξω πολύ αν τελικά μου ταιριάζουν. Προσωπική άποψη, έλα του χρόνου να είμαστε συναγωνιστές. Πάρε μια βαθιά ανάσα, ξεκουράσου, πήγαινε κάπου έστω και στα βραχάκια στην Ακρόπολη να καθαρίσει το μυαλό σου,δες φέτος πως θα λειτουργήσει το σύστημα για να πάρεις μια ιδέα και ξεκίνα ή θερινά η απο Σεπτέμβρη κανονική προετοιμασία,μην κουράζεσαι τόσο γιατί είσαι πραγματικά μια περίπτωση στις χίλιες πιστεύω, όμως μην υπερβαίνεις τα όρια σου. Με έναν χρόνο καθαρό διάβασμα, συστηματικό με πρόγραμμα περνάς και αν όχι του χρόνου,με δέκα τις εκατό σίγουρα αν είσαι και απο τα άτομα που τα πιάνουν. Και πάλι συγχαρητήρια για την δύναμη σου,μην ξεχνάς όμως πως είσαι άνθρωπος, όχι Θεός και χρειάζεσαι ξεκούραση και ένα διάλειμμα απο όλα. Τα πάντα μπορούν να γίνουν. Καλή επιτυχία σου εύχομαι

 

[eukleidhs1821]

οκ δωσε εξετασεις και φετος ποτε δεν ξερεις τι μπορει να συμβει.αλλωστε κατι θα διαβασες και περσι που δωσες οποτε ποτε δεν ξερεις μηπως γινει κανα θαυμα.απο κει και περα ξεκινα με σοβαρη προετοιμασια απο το καλοκαιρι και βλεπεις τι θα γινει