Σε επίπεδο διδακτορικής έρευνας π.χ. σε ένα Πανεπιστήμιο ή σε μια Audi Βιομηχανία, oι διαφορικές εξισώσεις έχουν αχανές πεδίο μελέτης γιατί πολύ απλά ασχολούνται: θεωρητικοί Μαθηματικοί, θεωρητικοί Μηχανικοί, θεωρητικοί Φυσικοί, Μετεωρολόγοι, Γεωτεχνικοί Μηχανικοί κτλ και ο καθένας από τη σκοπιά του προσπαθεί να βρει κάποιο αποτέλεσμα ανάλογα με το project που εργάζεται. Από εκεί και πέρα αρχίζει η κατασκευή κάποιου ορισμού, θεωρήματος κτλ και η έρευνα προχωράει. Όσο και αν το παρουσιάζω απλό, στην πράξη δεν είναι. Δεν είναι όλα "αλγοριθμική" προσέγγιση και πολλές φορές μπορεί να χρειαστεί αρκετή θεωρητική μελέτη των ΔΕ για να διατυπωθεί ο κατάλληλος αλγόριθμος μετά σε κάποια υπολογιστική φόρμα.
Χώρες σαν την Ελλάδα εννοείται ότι για λόγους που έχουμε ήδη αναφέρει, η έρευνα είναι μηδαμινή επειδή ακόμη και στα θεωρητικά ζητήματα δεν υπάρχει η διασύνδεση με ερευνητικά κέντρα. Άλλος λόγος είναι το απίστευτα χαμηλό επίπεδο των αποφοίτων Μαθηματικών και Πολυτεχνειακών Τμημάτων στην συντριπτική πλειοψηφία τους να σηκώσουν "αχαρτογράφητη" έρευνα σε αμιγή Μαθηματικό κλάδο! Εκ του ασφαλούς πολλοί μιλάνε. Οι Ιάπωνες Μαθηματικοί σωπαίνουν μέχρι να βρουν το
νέο θεώρημα.
Όσοι Έλληνες ξεχωρίζουν είναι ελάχιστοι για τα δεδομένα της επιστήμης και φυσικά την κάνουν για ξένες πολιτείες.
Εδώ είναι το σημείο αντίρρησής μου: ακόμη και στα θεωρητικά ζητήματα των Μαθηματικών υπάρχει μεγάλη προσφορά ερευνητικών θέσεων εργασίας (όχι απαραίτητα σε Πανεπιστήμια μόνο) σε ανάλογες χώρες
αλλά μόνο για όσους έχουν τις προϋποθέσεις γι' αυτό. Υπάρχει μια διαστρέβλωση στην Ελλάδα ότι η έρευνα ισοδυναμεί μόνο με Πανεπιστήμιο κάτι που είναι λάθος για πολλές άλλες χώρες.
Στην πράξη ανέκαθεν η επιστήμη ήταν για λίγους. Μην παρασυρόμαστε που λόγω διαδικτύου νομίζουμε ότι όλα έγιναν προσβάσιμα και εύκολα. Παραμένουν δύσκολα. Θα φέρεις έναν καθηγητή Πανεπιστημίου σε Μαθηματικό Τμήμα πάνω στη Ρευστομηχανική όχι απλά για να γεμίσεις το πρόγραμμα "μαθηματάκια" όπως συνηθίζεται αλλά επειδή θες να παράγεις σαν χώρα Μαθηματική έρευνα πάνω στην Ρευστοδυναμική με σκοπό να βελτιώσεις την ροή του αέρα σε τουρμπίνες ...σε βιομηχανίες αεροσκαφών που δεν έχεις. Σαν χώρα πας και αγοράζεις βέβαια πολεμικά αεροπλάνα από τη Γαλλία αλλά
επιστημονικά τεκμήρια πάνω στην Ρευστοδυναμική δεν έχεις έξω από τα πλαίσια τι κάνει ένα ΕΜΠ ή ένα Μαθηματικό Τμήμα (αν κάνει).
Μια άποψη και αυτή αλλά τελείως μονομερής. Όσο ήμουν στην Ελλάδα, στο γυάλινο πύργο της μισής γνώσης είχα και εγώ αυτή την άποψη. Ο κόσμος των εταιριών και του άμεσου κέρδους λογικό είναι να μην χρησιμοποιούν την ακαδημαϊκή γνώση αλλά ένα γενικό πλαίσιο γι' αυτό και περιορίζονται σε πιστοποιήσεις, πρακτική κτλ γιατί τους νοιάζει μόνο ο πελάτης και όχι το ρίσκο της έρευνας. Είναι και ένας λόγος που ζούμε σε μια εποχή μιας "τεχνολογικής επανάστασης" αλλά με επιστημονική μιζέρια γιατί τα κίνητρα είναι η αρπαχτή κάποιων επιχειρήσεων με μισθούς 12μηνων συμβολαίων εργασίας.
