Κοπέλα μου εδώ χάθηκαν 500.000 δουλειές στον χώρο της μουσικής Βιομηχανίας μόνο στο Λονδίνο και εσύ μιλάς ότι δεν σ' ευχαριστεί η συγκεκριμένη φάση.
Πραγματικά όπως είπε και ο Λάκης Λαζόπουλος σε μια σοβαρή συνέντευξη (πέρα από το τι πιστεύει ο κόσμος γι' αυτόν) μπαίνουμε σε μια νέα φάση ζωής όπου θα ζήσουμε με διαφορετική νοοτροπία. Όλα είναι θέμα συνήθειας και συμβιβασμών. Ή το αποδέχεσαι και προχωράς ή απλά θα σε στενοχωρεί και θα κάνεις κακό στον εαυτό σου. Στη ζωή όσο είμαστε πολύ μικροί νομίζουμε ότι εμείς θα είμαστε οι εξαιρέσεις του κανόνα και αντιδρούμε (π.χ. πιο όμορφοι, πιο σέξι, πιο τατουαζάτοι, καλύτερη γκόμενα, κτλ για να ξεχωρίζουμε). Όσο περνάνε τα χρόνια και οι ψυχικές αντοχές διαφοροποιούνται, αντιλαμβάνεσαι διαφορετικά την σημασία των πραγμάτων, αρχίζει ο συμβιβασμός με την κοινωνική κατάσταση επειδή βλέπεις ότι η αντίδραση είναι μάταια. Ο χρόνος σε ξεπερνάει. Πραγματικά κάθε μέρα που περνάει δεν θα ξαναέρθει. Μπορεί να είναι ίδια η επόμενη μέρα, αλλά θα είσαι κατά μια μέρα μεγαλύτερος-η στο χρόνο.
Προσωπικά, έχω μια εντύπωση ότι οι συνέπειες εξερχόμενοι της υγειονομικής κρίσης θα είναι μεγάλες σε οικονομικό αλλά και σε ανθρώπινο επίπεδο. Δεν είναι θέμα συνωμοσιολογίας όσο μιας ρεαλιστικής εικόνας με βάση τι βλέπουμε. Η πανδημία είναι κάτι πάνω από τις ανθρώπινες δυνάμεις και φυσικά δεν είμαστε σε θέση να έχουμε την πλήρη εικόνα του προβλήματος (γιατί και πως). Όμως δουλειές που χάνονται δεν ξαναβρίσκονται. Αυτό είναι νόμος της αγοράς. Η καχυποψία για ιό ή μολυσματικές ασθένειες στον χώρο εργασίας ή σπουδών θα δημιουργήσει μεγάλο πρόβλημα στις διαπροσωπικές σχέσεις και στην "αποστασιοποίηση" των ανθρώπων μεταξύ τους επειδή η εντολή πρόληψης λέει Α και όχι Β. Σκεφτείτε μετά από μήνες αν έχουμε παρέλθει από την πανδημία με το καλό (ο Θεός να βάλει το χέρι του) και ένας άνθρωπος να βήξει απλά στο δρόμο επειδή του κάθισε ξερή κόρα ψωμιού στο λαιμό και τότε θα τρέχουν όλοι φωνάζοντας ότι έχει κορονοϊό για να τον μαζέψουν. Επειδή είμαστε λαός της υπερβολής, περιμένω κάτι τέτοιες υστερίες.
