Εεεμμμμ... Όλα;
Σοβαρά, ξεκίνησα με την άποψη "έλα μωρέ, δεν είναι τίποτα, η ύλη είναι μικρή, δεν έχεις κενά, έχεις γαμάουα καθηγητές που θα κάνουν ένα φσιτ και θα σου χωσουν όλη την οργανική στο κεφάλι, chill". Βολτούλες κάθε Σάββατο/Κυριακή/Δευτέρα μετά το φροντιστήριο, καθόλου διάβασμα μετά τα μαθήματα γιατί είναι βράδυ και η μέρα έχει τελειώσει (παρόλο που μου έμεναν χαλαρά άλλες 2-3 παραγωγικές ώρες, το λιγότερο). Και έτσι έκανα μέχρι το Πάσχα, περίπου.
Δεν θεωρώ βέβαια χόμπι τις εξόδους και το ξύσιμο, μιλάω όμως για άλλα πράγματα: διάβαζα περίπου δύο εξωσχολικά βιβλία τη βδομάδα, κάτι που αναγκάστηκα να κόψω υπό την απειλή όπλου. Για να αντισταθμίσω την απώλεια, τα αντικατέστησα με Παπανούτσο και τις Δοκιμές του Σεφέρη. Not even close.
Έπαιζα μουσική σε κάθε σχολική εκδήλωση ανελλιπώς και στο σπίτι τουλάχιστον δύο ώρες μόνη μου, κάθε μέρα. Αυτό το άκουσαν τα μαθηματικά και έβαλαν τα γέλια. Έκανα να πιάσω την κιθάρα πάνω από δίμηνο - όταν τη γρατζουνισα πρώτη φορά τον Ιούλιο έβγαλε έναν υπόκωφο λυγμο σαν να μου 'λεγε "Δεν θα 'ναι ποτέ ξανά το ίδιο, μωρό μου..."
Σοβαρά όμως, αυτό που συνειδητοποίησα είναι ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα, με μέτρο και με σωστό προγραμματισμό. Το πρόγραμμα σου δεν είναι τόσο βαρύ αν δεν το κάνεις εσύ να είναι, και σαφώς υπάρχουν μέρες πιο χαλαρές και μέρες που δεν έχεις χρόνο να βράσεις έναν καφέ. Οι τελευταίες έρχονται όσο πλησιάζει η περίοδος των εξετάσεων και ποτέ πριν τα Χριστούγεννα, εκτός αν σου το προκαλέσει το φροντιστήριο σου.
Απλώς εμένα μου κακοφανηκε γιατί έχω συνηθίσει να "κάνω ο,τι θέλω", να διαβάζω όσα βιβλία θέλω, να βγαίνω όποτε θέλω και γενικώς να ζω σαν χίπις σε τροχόσπιτο στα 60's, κάτι που με τράβηξε αρκετά πίσω όσον αφορά τον προγραμματισμό και την πειθαρχεία.
Chill. Όλα θα γίνουν.
Να θυμάστε τη χρυσή λέξη (repeat after me): ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ. Σώζει ζωές.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
