Δεν είσαι η μόνη που τα έχει ζήσει, προφανώς. Για να εκφέρω άποψη, σημαίνει ότι τα έχω περάσει και εγώ.
Μιλάω όμως μόνο για το μεταπτυχιακό, που φυσικά και δεν είσαι παιδί στα 22 σου, που θα έπρεπε να βγεις στην αγορά εργασίας.
Για το μεταπτυχιακό μου, έψαχνα ένα χρόνο πριν, μπαίνοντας σε όλα τα sites των πανεπιστημίων να δω τι με ενδιαφέρει. Είδα πολύ απλά τι ζητούσαν, έκανα τα χαρτιά μου, τα αγγλικά μου, το personal statement και τα έστειλα.Καθόλου δύσκολο. Χρειάζεται να πληρώσεις για να στο κάνουν...;;;;;;Να ζητήσεις προφανώς γνώμες, αλλά όχι και να πληρώσεις γι'αυτό!!!
Βρήκα σπίτι με την κολλητή μου, μόνες μας, μέσω μεσιτικών γραφείων, οπότε και ζήσαμε τα γραφειοκρατικά πολύ καλά...Και τα συμβόλαια, και τα τραπεζικά, και τα δημοτικά τέλη, και το νερό, το τηλέφωνο, το ρεύμα και όλα...Καμία σχέση με το να μένεις σε εστία, όπου είσαι προστατευμένος από όλα αυτά.
Δεν υπάρχουν ουρές...; Ώρες στο δημαρχείο και στο ταχυδρομείο και στην τράπεζα...Αν είσαι ξένος...;5 νοίκια μπροστά για να μην τους φας τα λεφτά!Και χαρτιά επί χαρτιών. Ώρες στο τηλέφωνο για να μας συνδέσουν το τηλέφωνο, όρθιες σε τηλεφωνικό θάλαμο...Αυτά γίνονταν στο Λονδίνο το 2007-2008.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.