×
Επεξεργασία Προφίλ Επεξεργασία Avatar Επεξεργασία Υπογραφής Επεξεργασία Επιλογών E-mail και Κωδικός Ρυθμίσεις Ειδοποιήσεων
×
Αποσύνδεση Οι Συνδρομές μου Το Προφίλ μου Τα Posts μου Τα Threads μου Λίστα Επαφών Αντιδράσεις σε Posts μου Παραθέσεις των Posts μου Αναφορές σε Εμένα Ενέργειες Συντονιστών Αόρατος Χρήστης

Το iSchool είναι η μεγαλύτερη μαθητική διαδικτυακή κοινότητα με 68,968 εγγεγραμμένα μέλη και 2,478,436 μηνύματα σε 78,939 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το iSchool άλλα 482 άτομα.

Καλώς ήρθατε στο iSchool!

Εγγραφή Βοήθεια

Κάνες και Ρόδα

delirium (Βασιλης)

Φοιτητής

Ο Βασιλης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι Φοιτητής του τμήματος Άλλο . Έχει γράψει 152 μηνύματα.

O delirium I was blessed to be cursed έγραψε: στις 02:11, 16-02-12:

#1
Ένα μικρό πρόλογο για το τι πρόκειται να ανεβάσω.
Με το παρακάτω κείμενο ούτε συμφωνώ πλήρως αλλά ούτε και διαφωνώ. Το πήρε το μάτι καθώς διάβαζα διάφορα άρθρα
και πραγματικά μου κίνησε το ενδιαφέρον. Ο λόγος που το ανεβάζω εδώ είναι καθαρά γιατί θέλω να ακούσω τις απόψεις σας
πάνω στο πως χειρίζεται ο αρθρογράφος το συγκεκριμένο θέμα. Επίτηδες δεν αναφέρω το θέμα του κειμένου. Είναι για λόγους ψυχολογικούς. Για να μην καταλάβει κάποιον ένα πνεύμα προκατάληψης.


Κάνες Και Ρόδα
Ας υποθέσουμε ότι κατά τη διάρκεια της καταδίωξης ενός ληστή, αυτός σημαδεύει τον αστυνομικό με το όπλο του. Σ’ αυτήν την περίπτωση ο τελευταίος έχει δύο επιλογές: Η πρώτη είναι να πυροβολήσει πρώτος. Τότε οι προοδευτικές γραφίδες θα διακρίνουν καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ληστή. Του θεμελιώδους δικαιώματός του στη ζωή. Αν ο αστυνομικός επιλέξει να μην τραβήξει όπλο, οι ακριβώς ίδιοι θα εμφανίζονται εξοργισμένοι για την αναποτελεσματικότητα της αστυνομίας. “Τζάμπα πληρώνουμε από τους φόρους μας την αστυνομία”, “δεν έχουμε ασφάλεια”, κοκ θα είναι μερικά απ’ όσα θα ακούγονται. Ο ληστής θα έχει διαφύγει, η ελληνική δημοσιολογία θα διχάζεται εκ νέου και μια ασήμαντη λεπτομέρεια στην ιστορία μας: ένας αστυνόμος νεκρός. Την κατάστασή μας την είχε καταλάβει ο γέρος Καραμανλής όταν διέγνωσε ότι τείνουμε ως έθνος στη σχιζοφρένεια.

ο ερώτημα που πρέπει επιτέλους να τεθεί είναι τι “είδους αστυνομία θέλουμε”; Δεν βρίσκω άλλη λύση. Θα συζητήσουμε και θα αποφασίσουμε το είδος της αστυνομίας που μας αρέσει. Θα σχεδιάσουμε ένα πλάνο και θα το εφαρμόσουμε. Έτσι η δράση της αστυνομίας σε κάθε περίπτωση θα είναι από πριν αποφασισμένη. Και φυσικά δεν θα υπάρχει κανένα παράπονο γι’ αυτήν. Αν την θέλουμε επεμβατική τότε θα πρέπει να αποδεχόμαστε την άσκηση βίας. Αν τη θέλουμε απλό παρατηρητή θα αποδεχτούμε μείωση της ασφάλειάς μας. Σε κάθε περίπτωση θα είναι δική μας απόφαση. Είναι η μόνη λύση για να βγούμε από αυτή την εθνική τρέλα. Αλλά για να καταλήξουμε σε σοβαρότερο αποτέλεσμα θα πρέπει να θέσουμε το ερώτημα και σε πιο πραγματιστική βάση: Ποιες είναι οι ανάγκες μας και πώς τις ιεραρχούμε. Και βεβαίως τι είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε προς όφελος της ασφάλειας. Ένα από αυτά είναι και η αποδοχή της άσκησης βίας από μέρους της αστυνομίας. Να ξεκαθαρίσω ότι απεχθάνομαι τη βία. Όποιος και αν την ασκεί. Όμως το κράτος -μέσω της αστυνομίας- είναι επιφορτισμένο να τηρεί την ευνομία και την ευταξία. Και γι’ αυτό το λόγο η αστυνομία μπορεί να εφαρμόζει βία. Τελικώς αν δεν τηρείται ο νόμος και η τάξη κατ’ απόλυτο τρόπο δεν νομίζω ότι φταίει τόσο η αστυνομία όσο το ελληνικό κράτος που είναι σαράβαλο. Στοιχειώδες.

Η θέση της αστυνομίας σήμερα στην ελληνική κοινωνία είναι αποτέλεσμα ιδεοληψιών και συμπλεγμάτων που γεννήθηκαν στην ελληνική κοινωνία κατά τη μεταπολίτευση μετά την τραυματική περίοδο της Χούντας. Η αστυνομία μέσα σ’ όλα δαιμονοποιήθηκε. Αυτό ίσως έχει και μια πραγματική βάση και αφορά τη θέση της αστυνομίας κατά την περίοδο της Χούντας ως όργανο εξουσίας και εκτέλεσης των Χουντικών εντολών. Δεν υποστηρίζω ότι όλα η ελληνική αστυνομία τα πράττει άψογα και ότι η κριτική είναι ανεδαφική στο σύνολό της. Πρέπει όμως να ξεχωρίσουμε τα λάθη από την ασυδοσία. Τα λάθη είναι φυσιολογικό να γίνονται. Οι αστυνομικοί είναι μέλος της κοινωνίας μας, όλοι κάνουμε λάθοι, το ίδιο και η αστυνομικοί. Απλό. Ορισμένα από τα λάθη, σαφώς, θα μπορούσαν να αποφευχθούν. Ένα τέτοιο τραγικό λάθος ήταν η δολοφονία του Αλ. Γρηγορόπουλου. Όμως γι’ αυτό θα μιλήσουμε και πιο κάτω. Κάποιες φορές όμως εμφανίζονται και κρούσματα ασυδοσίας. Δησφυμούν την αστυνομία, δημιουργούν ένα αίσθημα ανασφάλειας και την εντύπωση ότι ο αστυνόμος είναι εχθρός, εντείνοντας έτσι την κακή εικόνα της αστυνομίας στην κοινή γνώμη. Αυτά τα περιστατικά πρέπει να εντοπίζονται, να απομονώνονται και να πολεμούνται πρώτα πρώτα από τους ίδιους. Οι παραβάτες θα πρέπει – το σημαντικότερο- να αντιμετωπίζουν την ηθική απαξία από τους συναδέρφους τους.

Ένας ακόμη παράγοντας. Θα πρέπει πίσω από την αποτελεσματικότητα και τα λάθη της αστυνομίας να αξιολογηθεί και το ψυχολογικό φορτίο του προσωπικού. Η ελληνική κοινωνία βλέπει την αστυνομία ως αποδιοπομπαίο τράγο. Της φορτώνει όλα της τα αμαρτήματα. Τα συνθήματα τύπου “Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι” και άλλα παρεμφερή βγαλμένα από την πολιτική μας προϊστορία, προϊόντα ιδεολογικών απολιθωμάτων ακούγουνται ακόμα και το πιο θλιβερό, από νέους ανθρώπους. Και κάτι ακόμη χειρότερο. Κατά τις προγραμματικές του δηλώσεις ο πρωθυπουργός κατήγγειλε ότι αστυνομικός ξυλοκόπησε έναν αλλοδαπό, ο οποίος μερικές μέρες αργότερα πέθανε. Από την ιατροδικαστική εξέταση αποδείχτηκε ότι ο άτυχος αλλοδαπός είχε καταλήξει από τη χρήση αλκοόλ και ναρκωτικών. Στο μεταξύ διάφορες αντιρατσιστικές οργανώσεις είχαν πολιορκήσει το αστυνομικό τμήμα στο οποίο ανήκε ο αστυνομικός και είχαν επιχειρήσει να τον λιντσάρουν. Ο αστυνομικός διαπομπέφθηκε από τις δηλώσεις του πρωθυπουργού, οι οποίες βέβαια καλλιέργησαν το μίσος στην κοινή γνώμη και τον κοινωνικό διχασμό. Ο πρωθυπουργός δεν ζήτησε συγγνώμη ποτέ, η φήμη του κατηγορούμενου αστυνομικού δεν αποκαταστάθηκε ποτέ, η αλήθεια δεν αποκαταστάθηκε ποτέ.

Προφανώς κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να αξιολογήσει το ψυχολογικό βάρος αυτών των ανθρώπων. Μπορεί κανείς να κατανοήσει το ψυχολογικό φορτίο αυτών των ανθρώπων που έχουν μεγαλώσει σε μία υποκριτική κοινωνία που τους θεωρεί βάρος, δολοφόνους, μπάτσους; Μπαίνει κανείς στον κόπο να μπει στη θέση της γυναίκας που ο άνδρας της υπηρετεί στα ΜΑΤ και κάθε φορα τον αποχαιρετά λες και πρόκειται να πάει στο μέτωπο, μην ξέροντας αν θα επιστρέψει; Μπάινει κανείς στον κόπο να μπει στη θέση του πατέρα που στελνει την κόρη του στην Αθήνα προκειμένου να γίνει ειδική φρουρός και επιστρέφει πίσω στο χωριό γεμάτη τρύπες από τις σφαίρες των παλαβών αγωνιστών; Υπολογίζει κανείς τον ψυχικό βρασμό των ανδρών που κυκλοφορούν στιγματισμένοι από τους “αγνούς” ιδεολόγους της δημοκρατικής τρομοκρατίας και της καθαρής βίας;
Γι’ αυτό και πρέπει επιτέλους να αποφασίσουμε τι αστυνομία θέλουμε. Στο σημείο αυτό θέλω να επισημάνω ότι η θέση πολλών περί μη άσκησης βίας είναι συνήθως αστεία. Δεν καταλαβαίνω τι επιθυμούν μερικοί. Όταν οι αγωνιστές της δημοκρατίας προσεγγίζουν την παραταγμένη την αστυνομία με καδρόνια και βόμβες μολότοφ, οι άνδρες των ΜΑΤ να απαντούν με λουλούδια; Όταν ο ληστής απειλεί τον αστυνόμο με το πιστόλι, ο τελευταίος θα πρέπει να αντιμετωπίζει την κατάσταση με ψυχολογικές τεχνικές; -”Φίλε μου, πρέπει να ξέρεις ότι κατά Φρόιντ, το όπλο είναι προέκταση του ανδρικού μορίου. Μίλησε μου για τα παιδικά σου χρ…”. Τη συζήτηση διακόπτει μια σφαίρα.
Έτσι νομίζω ότι είναι ένα σύγχρονο αίτημα η απενοχοποιηση της αστυνομίας. Η περίοδος της Χούντας έχει παρέλθει εδώ και 36 χρόνια και όλοι όσοι υπηρέτησαν σ’ αυτήν την αμαρτωλή περίοδο έχουν φύγει από το σώμα. Οι αστυνομικοί σήμερα είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Δουλεύουν για να κερδίσουν τα ίδια χρήματα με μας. Η κρίση τους γέννησε τις ίδιες αγωνίες με μας. Διασκεδάζουν στα ίδια μέρη με μας. Δουλεύουν για την εξασφάλιση πρώτιστα των παιδιών τους, όπως εμείς. Είναι άνθρωποι ακριβώς όπως εμείς. Και χωρίς να θέλω να σοκάρω κάποιους, δεν ξοδεύουν το χρόνο τους φακελώνοντας δημοκράτες πολίτες στην ασφάλεια.
Νομίζω ότι αυτό που απαιτούν οι καιροί είναι μια αστυνομία δυναμική, αποφασιστική, επεμβατική, σίγουρη για τον εαυτό της. Και γι’ αυτό χρειάζεται τη συμβολή όλων μας. Αυτά που προασπίζεται σήμερα η αστυνομία είναι πολύ υψηλότερα απ’ ότι φαίνεται με μια πρώτη ματιά. Αγωνίζονται για το ανθρώπινο δικαίωμα στη ζωή. Αγωνίζονται για τη διατήρηση του κοινωνικού ιστού αποκρούωντας τις συνεχείς ληστρικές επιθέσεις που έχουν λάβει μορφή επιδημίας και έχουν ως αποτέλεσμα την εξαθλίωση μεγάλου μέρους του πληθυσμού, την προλεταριοποίηση των μεσαίων τάξεων και τη διάσπαση της δυναμικής και συνεκτικής του κοινωνικού ιστού μεσαία τάξη. Αγωνίζονται για την την ελευθερία της έκφρασης απέναντι σ’ αυτους τους ψυχοπαθείς ψυχρούς δολοφόνους που σκοπό έχουν να επιβάλουν το φόβο στην κοινωνία και να απαγορεύσουν την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών. Κατά συνέπεια ο αγώνας τους σήμερα είναι κάτι υψηλότερο και σημαντικότερο : Είναι ένας αγώνας για τη Δημοκρατία και την Κοινωνία.
Για να επιτευχθούν όλα τα παραπάνω χρειάζεται η κάλυψη όλων μας. Η συμπαράταξη όλων μας. Μόνο έτσι η αστυνομία απαλλαγμένη από τα συμπλέγματα και τα προσκόματα του παρελθόντος θα μπορέσει να αντεπεξέλθει στις νέες απαιτήσεις που δημιουργούνται.


πηγή Νουμας

Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα


Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 0 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Μέχρι και αυτή την στιγμή δεν έχει δει το θέμα κάποιο ορατό μέλος