Δεν μου κανει εντυπωση που αρκετοι απο εσας σταθηκατε στο διλλημα "Αποκατασταση VS Προτιμηση". Αυτο θα ελεγα ηταν και το πλεον αναμενομενο. Οι δυο αποψεις που ακουστηκαν δεν ξεφευγουν απο τα οσα ειχα στο μυαλο μου πριν καν γραψω το κειμενο. Χαιρομαι λοιπον που διογκωσατε το θεμα, ωστε να γινει συζητηση επ' αυτου.
Στην μικρη εως τωρα μεταλυκειακη ζωη μου εχω δει ανθρωπους που ηταν τυχεροι και καταφεραν να τα συνδυασουν και τα δυο. Αυτοι, δεν το συζηταμε οτι ειναι οι πιο ευτυχισμενοι ανθρωποι του κοσμου. Μεταξυ αυτων συγκαταλεγω και τον εαυτο μου, που, παρολο που σπουσασα οικονομικα κατεληξα να διδασκω σε παιδια της ηλικιας σας και μικροτερα, πραγμα που μου δινει μια πολυ γλυκια γευση ικανοποιησης. Εχω περασει και απο "γραφειο", και τα πραγματα δεν ηταν καθολου ικανοποιητικα. Καθε Σεπτεμβρη εχω το αγχος αν και ποσες ωρες θα εχω σε καποιο φροντιστηριο, αν θα συνεχισω με καποια ιδιαιτερα, και τα λοιπα. Οντως, το αγχος αυτο δεν περιγραφεται. Ο φοβος μην τυχον μου βγει η χρονια με λιγοτερα απο οσα μπορω να αντεξω ειναι παντα υπαρκτος. Αλλα παντα κατι γινεται και την βγαζω καθαρη.
Μου ερχεται στο νου μια ατακα της μανας μου, που μου ελεγε "Κανενας καλος δεν χανεται, μην στεναχωριεσαι". Και οντως, κουτσα στραβα, καθε χρονια ολο και κατι προεκυπτε εξτρα απο αυτα που υπολογιζα. Το θεμα ειναι πως, οσες ωρες και αν ειχα εβδομαδιαιως, στο 90% των περιπτωσεων [τμηματα - ιδιαιτερα] πηγαινα με το χαμογελο στα χειλη. Δεν ενιωθα οτι εκανα κανενος ειδους αγγαρεια, και αυτο νομιζω μπορει να το καταλαβει καποιος αν σκαλισει τα παλαιοτερα posts μου σε αυτο το φορουμ. ΟΚ, παντα ερχονταν στιγμες που ενιωθα κουρασμενος, πραγματικα κουρασμενος, και σωματικα και ψυχικα. Η υπερενταση που εχω την μερα πριν την εξεταση των ΑΟΘ μου στερει πολλες ωρες υπνο, η στεναχωρια μου οταν καποιος μαθητης κανει βλακειες και χανει μορια ειναι μεγαλη, και φυσικα η χαρα που νιωθω οταν βλεπω οτι ενα παιδι γραφει οσο μπορει απεριγραπτη.
Το ευχαριστω που ακουω απο μαθητες μου ειναι η μεγαλυτερη ηθικη ικανοποιηση. Δεν ειναι βεβαια αυτοσκοπος, αλλα οταν προκυπτει, με κανει να ντρεπομαι και να χαιρομαι ταυτοχρονα. Αυτο δεν στο ξεπληρωνει κανενος ειδους χρηματικο ποσο. Συμφωνω, δεν μπορεις να ζησεις μονο με την αγαπη και την ηθικη ικανοποιηση, αλλα οταν την εχεις, ειναι πολυ ωραιο κερασακι. Θυμηθηκα εναν καθηγητη μου στην σχολη που μας ελεγε "Αυτο που θα σας ζητησουν να κανετε για 1.000.000 ευρω, να το κανετε μονο αν θα το κανατε και για 1 ευρω".
Βλεπω απο την αλλη την μητερα μου, η οποια εχει βρει την επαγγελματικη της αποκατασταση και εχει εναν μισθο αρκετα καλο για τα δεδομενα της εποχης. Καθε μερα ξυπναει αγκομαχωντας, πηγαινει στην δουλεια σκεφτομενη τον μαλακα τον διευθυντη της, τις παραλογες απαιτησεις του και την ξινη συμπεριφορα του. Συμφωνω, το να τον ανεχεται της εδωσε τοσα χρονια το δικαιωμα να μεγαλωσει τα παιδια της, αλλα πολυ θα ηθελα να την δω να κανει κατι που πραγματικα θα γουσταρε, και ας μην ειχαμε εμεις οσα ειχαμε σαν παιδια.
Βλεπω φιλους μου που σπουδασαν και τελειωσαν "πρεστιζατες" σχολες, που τοτε μας ελεγαν οτι θα μας δωσουν το δικαιωμα να κανουμε "το επαγγελμα του μελλοντος" να σαπιζουν ανεργοι ή να δουλευουν 12 ωρες την μερα για 400 ευρω τον μηνα. Δεν μπορεις να ξερεις απο σημερα, που εχουμε 2010, πως θα ειναι ο κλαδος στον οποιο σπουδαζεις σε 4,5 χρονια. Σε αυτο φυσικα εξαιρεση αποτελουν οι στρατιωτικες και αστυνομικες σχολες, για τις οποιες ομως θα προτεινα στους υποψηφιους να σκεφτουν καλα πριν τις δηλωσουν. Στην πορεια της θητειας μου ειδα αξιωματικους που ειχαν βγαλει την ευελπιδων να εχουν γερασει απο το αγχος που τους προκαλει ο στρατος, 30 χρονων ανθρωπους να εχουν ασπρισει τα μαλλια τους, καθε τρεις και λιγο να εχουν μεταθεσεις και μετακομισεις, και παει λεγοντας. Η πλειοψηφια τους, οσο και να εθελοτυφλουσαν, ελεγαν πως, αν ειχαν την επιλογη, μαλλον θα διαλεγαν κατι αλλο. Η μειοψηφια ηταν αυτοι που απλα γουσταραν την δουλεια τους, οποτε ηταν ετοιμοι να κανουν πολλες θυσιες για αυτην.
Δεν ειναι ουτε τα λεφτα πανακεια, ουτε το δημοσιο, παιδια. Γνωμη μου ειναι πως ο μονος αυτοσκοπος που θα επρεπε καποιος να εχει ειναι να περναει καλα. Ειναι πολυ σκληρος ο κοσμος μετα το πανεπιστημιο. Αν ειναι απο πανω να κανεις και κατι που δεν σε γεμιζει, ε γαμησε το. Οσοι δουλευουν σε αντικειμενα που δεν τους αρεσουν εχουν γινει στην ουσια πουτανες με νταβατζη τον ιδιο τους τον εαυτο. Συγχωρεστε με για την γλωσσα, αλλα οταν εχεις ο ιδιος επιλεξει να δουλευεις για να παιρνεις ενα χιλιαρικο τον μηνα και αν, ε καπως ετσι ειναι.
Φυσικα, δεν αποκλειω την περιπτωση ενα παιδι να εχει ενα μεγαλο ενδιαφερον για εναν κλαδο, και ενα μικρο ενδιαφερον για εναν αλλο κλαδο. Δεν υποννοω οτι ολα αυτα τα κακα θα γινουν στην περιπτωση που τελικα ασχοληθει με τον δευτερο. Εξαλλου, καποιες δουλειες, σιγα σιγα τις συνηθιζεις με τον καιρο. Το ζητουμενο ειναι να μπορεις να κρατας τις ισορροπιες μεταξυ της επαγγελματικης και της προσωπικης ζωης.
