Δύσκολες ερωτήσεις.
Όλοι οι τρόποι μπορούν να έχουν αξία αρκεί να ξες για ποιο λόγο το κάνεις. Αυτή τη στιγμή η αξιολόγηση λειτουργεί κυρίως ως εργαλείο επιβράβευσης ή τιμωρίας ενώ η μεγαλύτερη αξία του είναι η ανατροφοδιτική του ιδιότητα. Πως τα πάω και τι πρέπει να αλλάξω. Ειδικά από τη μεριά του εκπαιδευτικού είναι ο πιο βοηθητικός τρόπος να κατανοήσει αν κάνει καλά τη δουλειά του. Για αυτό δεν έχει νόημα σκέτο ένα τεστ ή διαγώνισμα αν δεν καταλήξει στην αλλαγή. Επομένως θεωρώ ότι ιδανικά θα έπρεπε να μπορεί να βγει όχι από τεστ κτλ. για να μπει βαθμός αλλά από κάθε άσκηση/δραστηριότητα/εξέταση κτλ που καλείται να χρησιμοποιήσει προηγούμενες γνώσεις. Δηλαδή θα μπορούσε να μπει τεστ απλά για να δει ο εκπαιδευτικός τι καταλάβανε, χωρίς άγχος βαθμού για τον μαθητή. Φυσικά αυτό έχει άλλα προβλήματα στο τωρινό μας εκπαιδευτικό σύστημα.
Επίσης το κακό με την αξιολόγηση που έχουμε τώρα είναι ότι δεν ειναι προσωποποιημένη, αλλά προσπαθεί με κάποια γενικά κριτήρια και στανταρ να αξιολογήσει μαζικά όλα τα παιδιά. Το νόημα είναι ο κάθε μαθητής να γίνει καλύτερος από αυτό που ήταν πριν, σύμφωνα με τις δικές του δυνατότητες και δυσκολίες μέσα στη Ζεα.
Τώρα θα μου πει δικαιολογημένα ο καθένας ότι δεν υπάρχει χρόνος, υπάρχει ύλη που τρέχει, σύμβουλοι που πιέζουν και προφανώς ότι η βαθμολογία είναι σημαντικό κίνητρο πολλές φορές για τους μαθητές. Όμως όταν υπάρχει τόσο μεγάλη επικέντρωση εκεί καταλήγουμε στα σημερινά αποτελέσματα όπου το κίνητρο είναι καθαρά εξωτερικό και οι γνώσεις επιφανειακές αφού όλα γίνονται απλά για αυτό τον βαθμό. Το πως θα αλλάξει είναι ακόμα μεγαλύτερη κουβέντα βέβαια.
