Ναι βρε μάτια μου όμως 11 χρόνια αν δεν έχεις μαμά μπαμπά να σε συντηρήσει την πάτησες.
Συν ότι πήρες παράδειγμα μόνο την ψυχιατρική. Οι άλλες ειδικότητες απαιτούν να έχεις εξοπλισμό στο ιατρείο σου και αναλώσιμα που προφανώς κοστίζουν.
Όποιος έχει γονείς να κάνουν την θυσία για μια δεκαετία+ μετά προφανώς θα έχει έναν ικανοποίηση μισθό.
Είναι 6 χρόνια αν είσαι τυπικός.Στην ειδικότητα πληρώνεσαι, και τα λεφτά είναι καλά στην Ελλάδα και καλύτερα στο εξωτερικό.
6 χρόνια σπουδάζει ο μέσος φοιτητής σε 4ετη σχολή.
Δεν νομίζω ότι οι περισσότεροι γονείς θα αρνηθούν να στηρίξουν τα παιδιά τους μέχρι τα 23-24, ειδικά αν σπουδάζεις ιατρική και ξέρουν ότι θα υπάρξει αντίκρυσμα.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 13 Ιουλίου 2023
Σε όποια χώρα και αν πας, δεν μπορείς να γίνεις ένας καλός ιατρός χωρίς να σου αρέσει το πεδίο. Παντού έχει κούραση το νοσοκομείο, σε όποια χώρα και αν πιάσεις. Γερμανία, ΗΠΑ, Ιαπωνία, κτλ.
Είναι σαν να έρθεις να πεις θα πάω να γίνω ΗΜΜΥτης επειδή έχει χρήμα. Και μετά καταλήγεις ένας συνηθισμένος απόφοιτος (αν τα καταφέρεις και ολας να αποφοιτήσεις)
Οι παθιασμένοι θα κάνουν πολύ πιο εντυπωσιακά πράγματα και θα βρεθούν σε ανώτερες θέσεις. Αντίστοιχα οι γιατροί που γουστάρουν αυτό που κάνουν, ξεχωρίζουν και σε ποιότητα και σε πελατεία
Παράδειγμα.
Ψυχίατρος 1 πήγε για να αρπάζει το 100€:
"Πάρε ζαναξ και βλέπουμε σε 3 εβδομάδες"
Ψυχίατρος 2 που πήγε γιατί του αρέσει η ψυχιατρική:
"Για πες μου τι σε ανησυχεί αυτόν τον καιρό; Οφείλω να σου πω ότι μαζί με αγωγή πρέπει να γίνει και ψυχοθεραπεία ώστε το αποτέλεσμα να είναι το μέγιστο και να βελτιώσεις την ποιότητα ζωής σου."
Τα ίδια ισχύουν και στις άλλες ειδικότητες
Οι γιατροί που έγιναν γιατροί μόνο για τα €€€ ΣΚΑΝΕ ΜΑΤΙ.
*p.s συμφωνώ ότι το ΕΣΥ έχει πατώσει και υπάρχουν απίστευτες ελλείψεις όχι λόγω έλλειψης αποφοίτων, αλλά εξαιτίας της απαίσιας ελληνικής γραφειοκρατίας (οι γνωστές προκηρύξεις που σκάνε μια φορά στα....3-4 χρόνια και βάλε)
Επίσης, justice στους νοσηλευτές/νοσηλεύτριες που σηκώνουν όλο το ΕΣΥ αλλά πληρώνονται 850€. ΡΕΖΙΛΙΚΙ.
Νομίζω αυτό είναι λίγο λανθασμένο. Υπάρχει μια κλίμακα:
Υπάρχει ναι αυτός που είναι παθιασμένος, ζει και αναπνέει για αυτό που κάνει και θα είναι ο TOP αν θέλεις, θα εφεύρει και κάτι καινούργιο και θα πάρει και Νόμπελ.
Υπάρχει αυτός που μπήκε επειδή τον υποχρέωσαν οι γονείς του, τελείωσε την σχολή με βάση και θα δουλέψει στο αντικείμενο του ή σε παρεμφερές αντικείμενο σε μια δουλειά υπαλλήλου στην ουσία χωρίς πολλές πολλές γνώσεις.
Υπάρχει και το ενδιάμεσο και η κλίμακα ανάμεσα τους. Οι πιο πολλοί εκεί πέφτουν, συνηθισμένοι απόφοιτοι και χωρίς εντυπωσιακά πράγματα.
Εντομεταξύ δεν έχετε αναφέρει ότι οι πολλοί γιατροί δουλεύουν και σε δημόσια νοσοκομεία και διατηρούν ιδιωτικό ιατρείο.
Είναι αστείο να λέμε για την αγιότητα των γιατρών όταν οι περισσότεροι δεν θα το σπούδαζαν αν ήξεραν ότι πχ θα πάρουν κατώτατο μισθό στο τέλος. Τα χρήματα είναι ένας παράγοντας, ξέρεις ότι θα διαβάσεις αλλά στο τέλος θα τα πάρεις.
Και μεταξύ μας , έρευνες δείχνουν ότι από το 2ο κιόλας έτος οι φοιτητές της ιατρικής, ιδιαίτερα στις κλινικές, χάνουν την εμπάθεια τους. Γίνεται ρουτίνα και δουλειά.
Μπορεί να είσαι ο χειρότερος άνθρωπος, αλλά να είσαι σωστός επαγγελματίας. Μια δουλειά είναι όπως όλες οι άλλες.
Και ο τραπεζίτης ή ο σερβιτόρος που συναντάς πιθανώς να μισεί την δουλειά του, αλλά θα σου συμπεριφερθεί με Ευγενία επειδή είναι επαγγελματίας και έτσι βγάζει τα προστοζήν του για να ικανοποιήσει ίσως κάποια άλλη ανάγκη πχ ενός συγκεκριμένου τρόπου ζωής.
Ναι σε μια ουτοπία, γιατροί θα έπρεπε να γίνονται εμπαθείς άνθρωποι, πολιτικοί φιλάνθρωποι χαρακτήρες, νομικοί ακέραιοι άνθρωποι αλλά αυτό αποτελεί όνειρο και όχι πραγματικότητα