Πώς να προσεγγίσω άτομα;

[Εριφύλη]

Καλησπέρα! Στο δεύτερο εξάμηνο θα αλλάξω ομάδα και θα πάω με μία ομάδα κοριτσιών που δεν τις ξέρω καθόλου, όμως αυτές γνωρίζονται μεταξύ τους! Πώς μπορώ να γίνω λίγο πιο συμπαθής? Γενικά είμαι από τους ανθρώπους που δεν πολύ μιλάνε αν δεν μου απευθύνουν τον λόγο και κάθομαι αμίλητη, ακίνητη, αγέλαστη Πώς να ενταχθώ 100% κάπου? Να γίνω φίλη με τα παιδιά δηλαδή. Έτσι είναι ο χαρακτήρας μου, αν είναι και ο άλλος ξινός δεν μπορώ να μιλάω, αν είναι πρόσχαρος μια χαρά θα τα πάμε. Γενικά δεν μπορώ να βρίζω, το λέω γιατί όλοι βρίζουν και μία φορά μια κοπέλα με αποκάλεσε φυτό, δεν μου αρέσει να πηγαίνω στα στέκια τους, ούτε τα χόμπι τους και έτσι είναι δύσκολο να ενταχθείς κάπου... Από το δημοτικό είχα αυτό το πρόβλημα της ομαδοποίησης. Η άλλη μου την είπε επειδή δεν καπνίζω και άλλα τέτοια, είμαι μετά εγώ η παράξενη?

 

[GGP]

Μια από τα ίδια κι εγώ ... Αν δε μου μιλήσουν δεν μπορώ με τπτ να προσεγγίσω κόσμο.
Επειδή το έχω σκεφτεί πολύ και προσπαθώ να το βελτιώσω έχω καταλάβει ότι από την αρχή πρέπει να πιεστείς και να πεις 2 κουβέντες παραπάνω γτ αν από την αρχή δε μιλάς και είσαι μαγκωμενη θα σε περάσουν για ξινη,σνομπ,ψωνάρα,αδιάφορη κλπ και μετά θεωρώ ότι κάπως δύσκολο να τους αλλάξεις τη γνώμη.

 

[Εριφύλη]

Μια από τα ίδια κι εγώ ... Αν δε μου μιλήσουν δεν μπορώ με τπτ να προσεγγίσω κόσμο.
Επειδή το έχω σκεφτεί πολύ και προσπαθώ να το βελτιώσω έχω καταλάβει ότι από την αρχή πρέπει να πιεστείς και να πεις 2 κουβέντες παραπάνω γτ αν από την αρχή δε μιλάς και είσαι μαγκωμενη θα σε περάσουν για ξινη,σνομπ,ψωνάρα,αδιάφορη κλπ και μετά θεωρώ ότι κάπως δύσκολο να τους αλλάξεις τη γνώμη.

Ναι, βασικά αυτός είναι ο λόγος που άλλαξα και ομάδα νόμιζαν ότι τους σνομπαρω, αλλά εγώ δεν μπορούσα να μιλήσω... Βασικά και που πήγαινα να πω κάτι, μια κοπέλα από την ομάδα όλο πετάγονταν και δεν με άφηνε να μιλήσω

 

[GGP]

Τι να σου πω... Καταλαβαίνω ότι σου είναι δύσκολο αλλά άνοιξε από μόνη σου κουβέντα και αν χρειαστεί ακόμη και να διακόψεις για να καταλάβουν ότι είσαι παρούσα και σε νοιαζει.

 

[Samael]

Καλησπέρα! Στο δεύτερο εξάμηνο θα αλλάξω ομάδα και θα πάω με μία ομάδα κοριτσιών που δεν τις ξέρω καθόλου, όμως αυτές γνωρίζονται μεταξύ τους! Πώς μπορώ να γίνω λίγο πιο συμπαθής? Γενικά είμαι από τους ανθρώπους που δεν πολύ μιλάνε αν δεν μου απευθύνουν τον λόγο και κάθομαι αμίλητη, ακίνητη, αγέλαστη Πώς να ενταχθώ 100% κάπου? Να γίνω φίλη με τα παιδιά δηλαδή. Έτσι είναι ο χαρακτήρας μου, αν είναι και ο άλλος ξινός δεν μπορώ να μιλάω, αν είναι πρόσχαρος μια χαρά θα τα πάμε. Γενικά δεν μπορώ να βρίζω, το λέω γιατί όλοι βρίζουν και μία φορά μια κοπέλα με αποκάλεσε φυτό, δεν μου αρέσει να πηγαίνω στα στέκια τους, ούτε τα χόμπι τους και έτσι είναι δύσκολο να ενταχθείς κάπου... Από το δημοτικό είχα αυτό το πρόβλημα της ομαδοποίησης. Η άλλη μου την είπε επειδή δεν καπνίζω και άλλα τέτοια, είμαι μετά εγώ η παράξενη?

Καλησπέρα Εριφυλή. Εγώ θα σου έλεγα να κάτσεις αβγά σου διότι αυτή η παρέα που αναφέρεις ακούγεται...πως να το πω ευγενικά...δεν μπορώ...

Κατά τα άλλα take it slowly, διότι χρειάζεται χρόνος και καταστάσεις για να αναπτύξεις οικειότητα και εμπιστοσύνη. Εαν βλέπεστε συστηματικά οπότε αρκεί, ακόμα και να μην περνάτε σούπερ στην αρχή. Και μιλώντας για αρχή, σε καμία περίπτωση μην γίνεις κολλιτσίδα και μην πουσάρεις πολύ την κατάσταση να μιλάτε. Άσε οτι είναι να γίνει,να γίνει φυσικά. Αλλιώς φαίνεται, και είναι, απωθητικό,κουραστικός και πιεστικό για τους άλλους και θα σε αποφεύγουν.

Last but not least,όσον αφορά στο λέγειν, να έχεις υπόψιν οτι υπάρχουν πολλά άτομα σαν και εσένα. Μπορεί να θέλουν να μιλήσουν ή να μην έχουν θέμα να μιλήσουν αλλά να ντρέπονται να κάνουν την αρχή. Προσπάθησε να βρεις αφορμή απο κάτι εντελώς τυχαίο και εαν γουστάρουν θα λυθούν και εκείνοι. Διαφορετικά απλά δεν θα προχωρήσει η κουβέντα and it's totally fine. Διαφορετικά θα πρέπει να πετύχεις σε άτομο που θα καταλάβει αυτό το χαρακτηριστικό σου και θα προσπαθήσει εκείνο να "σπάσει τον πάγο". Συμβαίνει που και που, αλλά θα πρότεινα να αρχίσεις να συνηθίζεις να κάνεις το intro και εσύ, διότι εαν δεν υπάρχει κανένας "γενναίος" , δουλειά δεν γίνεται. Όλα απο κάπου ξεκινάνε. Ποιος θα κάνει την αρχή είναι a small price to pay εαν είναι να αποκτήσεις έναν νέο φίλο ή φίλη.

 

[Guest 292010]

Καλησπέρα! Στο δεύτερο εξάμηνο θα αλλάξω ομάδα και θα πάω με μία ομάδα κοριτσιών που δεν τις ξέρω καθόλου, όμως αυτές γνωρίζονται μεταξύ τους! Πώς μπορώ να γίνω λίγο πιο συμπαθής? Γενικά είμαι από τους ανθρώπους που δεν πολύ μιλάνε αν δεν μου απευθύνουν τον λόγο και κάθομαι αμίλητη, ακίνητη, αγέλαστη Πώς να ενταχθώ 100% κάπου? Να γίνω φίλη με τα παιδιά δηλαδή. Έτσι είναι ο χαρακτήρας μου, αν είναι και ο άλλος ξινός δεν μπορώ να μιλάω, αν είναι πρόσχαρος μια χαρά θα τα πάμε. Γενικά δεν μπορώ να βρίζω, το λέω γιατί όλοι βρίζουν και μία φορά μια κοπέλα με αποκάλεσε φυτό, δεν μου αρέσει να πηγαίνω στα στέκια τους, ούτε τα χόμπι τους και έτσι είναι δύσκολο να ενταχθείς κάπου... Από το δημοτικό είχα αυτό το πρόβλημα της ομαδοποίησης. Η άλλη μου την είπε επειδή δεν καπνίζω και άλλα τέτοια, είμαι μετά εγώ η παράξενη?

Δε φαίνεται να ταιριάζεις με την παρέα αυτή. Οπότε μάλλον δε χρειάζεται να κάνεις κάτι. Γιατί να κάνεις παρέα με άτομα που εξ αρχής βλέπεις ότι δεν έχετε κανένα κοινό; Αν το κάνεις, θα χρειαστει μάλλον να χάσεις ένα κομμάτι του εαυτού σου και να γίνεις κάτι άλλο για να είσαι αποδεκτή. Το θέλεις αυτό;

 

[Εριφύλη]

Δε φαίνεται να ταιριάζεις με την παρέα αυτή. Οπότε μάλλον δε χρειάζεται να κάνεις κάτι. Γιατί να κάνεις παρέα με άτομα που εξ αρχής βλέπεις ότι δεν έχετε κανένα κοινό; Αν το κάνεις, θα χρειαστει μάλλον να χάσεις ένα κομμάτι του εαυτού σου και να γίνεις κάτι άλλο για να είσαι αποδεκτή. Το θέλεις αυτό;

Όχι, αλλά δεν ταιριάζω με κανέναν γιατί όλοι αυτής της ηλικίας 18-20 ετών έτσι είναι... Αν εξαιρέσεις τις φίλες μου που πλέον ζουν εκτός Αθηνών... Δεν θέλω να ακουστώ ψώνιο ούτε ψαγμένη και δήθεν αλλά εμένα το χόμπι μου είναι τα μουσεία, το θέατρο, τα βιβλία... Πού να βρω τέτοια άτομα? Μόνο 30+ χρονών είναι έτσι, που δεν έχω πρόβλημα με τους μεγαλύτερους απλά δεν είναι στην σχολή, αλλιώς με αυτούς θα έκανα παρέα

 

[Chemwizard]

Οι ανθρώπινες σχέσεις, ειδικά όσο μεγαλώνεις σε ηλικία, χρειάζεται να χτίζονται.

Θα αισθανοσουν ανετα με ενα άτομο που εμφανώς βλέπεις ότι δεν ταιριαζετε, αλλά προσπαθει σπασμωδικά να ακολουθησει τα δικα σου γουστα χωρίς να περνάει καλα, μόνο και μονο για να πειτε ότι κάνατε κάτι κοινό;

Μην γίνεις λοιπόν ούτε εσύ αυτό το άτομο.

Δεν χρειάζεται να κάνεις παρέα με άτομα από την σχολή σου, αν δεν σε εμπνέει κάποιος.

Θα βρεις τα άτομα, μεσα από τις δραστηριοτητες που σου αρέσουν εσένα. Μουσεία; βιβλία; εθελοντισμός; φαγητό; χόμπι; ο, τι κι αν είναι αυτό πίστεψε με, υπάρχουν αντίστοιχες ομαδες για αυτό. Και είναι γεματες άτομα με τα ιδια γούστα με εσένα. Ψάξου.

Αλλα προσοχή :να γουστάρεις να ασχοληθείς με το αντικείμενο, όχι μόνο με τον κόσμο.

Να παίρνεις πρωτοβουλίες να μιλας με ανθρώπους. Κι όχι μόνο για τον εαυτό σου. Ακου την ιστορία τους, κανε τους ειλικρινη κοπλιμέντα. Κανε τον άλλο να νιώσει όμορφα μιλώντας σου. Βρες γεγονότα που θα συμβούν πάνω στα οποία θα εχετε πράγματα να πειτε. Έτσι θα χτιστεί συζήτηση, συμπάθειες. Και μετα, μπορείς να κανονίσεις με καποια άτομα να κανετε κατι συγκεκριμένο. Πχ έχει την τάδε συναυλια, ταινια, παρουσίαση, αγωνα, σεμινάριο, οτιδήποτε. Απαξ και βρεθείς με κάποιον για συγκεκριμένη αφορμή, μετα βγαίνετε και για ένα καφε.

Το σημαντικό όμως είναι αυτα να βγαίνουν φυσικά. Να νιώθει κι ο άλλος ότι αλληλεπιδρατε επειδή κολλησατε. Επειδή πχ έχετε ίδιο χιούμορ, σκεψεις, γούστα. Όχι επειδή ήθελες να βρεις παρεα και ήταν ο πρώτος στον οποίο επεσες.

Πρώτα να είσαι αυταρκης, και χαλαρή, και τα υπόλοιπα έρχονται χωρίς να τα πιέζουμε, ναι;

Και ολα θα πάνε καλά.

Θα χαρώ να μάθω για σένα.

 

[Guest 292010]

Όχι, αλλά δεν ταιριάζω με κανέναν γιατί όλοι αυτής της ηλικίας 18-20 ετών έτσι είναι... Αν εξαιρέσεις τις φίλες μου που πλέον ζουν εκτός Αθηνών... Δεν θέλω να ακουστώ ψώνιο ούτε ψαγμένη και δήθεν αλλά εμένα το χόμπι μου είναι τα μουσεία, το θέατρο, τα βιβλία... Πού να βρω τέτοια άτομα? Μόνο 30+ χρονών είναι έτσι, που δεν έχω πρόβλημα με τους μεγαλύτερους απλά δεν είναι στην σχολή, αλλιώς με αυτούς θα έκανα παρέα

Δεν είναι όλοι έτσι. Γιατί σου φαίνεται ότι όλοι είναι έτσι; Οι προτιμήσεις μας δεν έρχονται με την ηλικία. Εγώ είμαι 30 αλλά δε μου άρεσαν ποτέ τα μουσεία. Ούτε πιο μικρή ούτε τώρα. Αντιθέτως το να διαβάζω βιβλία μου άρεσε από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου. Υπάρχει κόσμος που ταιριάζεις. Το ερώτημα είναι γιατί δεν τους βλέπεις και γιατί επικεντρώνεις την ενέργεια σου στο να βρεις τρόπο να σε αποδεκτουν άτομα που δεν ταιριάζετε. Βλέπω κάτι βαθύτερο εδώ, αλλά δε θέλω να κάνω μια παρακινδυνευμένη υπόθεση.

 

[Εριφύλη]

Δεν είναι όλοι έτσι. Γιατί σου φαίνεται ότι όλοι είναι έτσι; Οι προτιμήσεις μας δεν έρχονται με την ηλικία. Εγώ είμαι 30 αλλά δε μου άρεσαν ποτέ τα μουσεία. Ούτε πιο μικρή ούτε τώρα. Αντιθέτως το να διαβάζω βιβλία μου άρεσε από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου. Υπάρχει κόσμος που ταιριάζεις. Το ερώτημα είναι γιατί δεν τους βλέπεις και γιατί επικεντρώνεις την ενέργεια σου στο να βρεις τρόπο να σε αποδεκτουν άτομα που δεν ταιριάζετε. Βλέπω κάτι βαθύτερο εδώ, αλλά δε θέλω να κάνω μια παρακινδυνευμένη υπόθεση.

Μα αφού δεν τα βρίσκω τι να κάνω? Για την σχολή μιλάω τώρα... Πού χρειάζονται ομάδες. Καλά όχι ότι εκτός σχολής τους βρίσκω αλλά λέμε τώρα. Πες μου την υπόθεση σου, θέλω να την ακούσω

 

[Guest 292010]

Μα αφού δεν τα βρίσκω τι να κάνω? Για την σχολή μιλάω τώρα... Πού χρειάζονται ομάδες. Καλά όχι ότι εκτός σχολής τους βρίσκω αλλά λέμε τώρα. Πες μου την υπόθεση σου, θέλω να την ακούσω

Είσαι μικρή, από ότι καταλαβαίνω από τα παραπάνω γύρω στα 18-20. Νομίζω σου λείπει λίγο self acceptance και μάλλον αμφιταλαντευεσαι μεταξύ του τι είναι σωστό "αυτό που κάνω εγώ ή αυτό που κάνουν οι άλλοι τελικά;" Που είναι απολύτως φυσιολογικό αυτή τη στιγμή της ζωής σου. Λοιπόν, δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Για παράδειγμα, δεν είναι σωστό ή λάθος να καπνίζεις (πέραν του προφανούς ιατρικού λόγου που το κάνει λάθος), αλλα σαν πράξη δεν μας κάνει καλύτερους ή χειρότερους ανθρώπους. Σε αυτές τις ηλικίες όμως σε κάνει πιο κουλ μάλλον, γι'αυτό είναι κάπως θέμα προς συζήτηση. Όπως αναρωτήθηκες εσύ αν είσαι εσύ η περίεργη, έτσι αναρωτήθηκε κι η κοπέλα που καπνίζει. Όταν είσαι σίγουρη πια μέσα σου για το ποια είναι η Εριφύλη, πίστεψε με δε θα ασχολείσαι τόσο με άτομα που δεν σου ταιριάζουν. Βαθιά μέσα σου όπως νομίζεις ότι σε κρίνουν, τους κρίνεις κι εσύ. Όπως νιώθεις οτι δε σε αποδέχονται, δεν τους αποδέχεσαι κι εσύ. Κι όλοι θεωρείτε ότι μάλλον είστε καλύτεροι ο ένας από τον άλλον. Η διαφορά είναι ότι εσύ από το μήνυμα σου φαίνεσαι πιο ανασφαλής και πιο ασταθής και πιο έτοιμη να κάνεις πίσω για να πάρεις την αποδοχή που ζητάς και να εισαχθείς σε μια ομάδα. Το να θες να είσαι μέρος μια ομάδας είναι απολύτως φυσιολογικό. Όλοι το θέλουμε. Αλλά σε ποια ομάδα; Σε κάθε ομάδα; Ωστόσο η μοναξιά που νιώθει κανείς μεταξύ ανθρώπων που δεν ταιριάζει είναι πολύ πιο βαριά κι ασηκωτη από τη μοναξια που νιώθεις όταν είσαι όντως μόνος. Ούτε είσαι εσύ απέναντι σε αυτούς. Δεν είναι αγώνας. Η αποδοχή κι η απόρριψη είναι καθημερινότητα. Αν θέλουμε να αλλάξουμε κάτι το κάνουμε επειδή το θέλουμε εμείς.
Λες ότι μια κοπέλα σε αποκάλεσε φυτό, δηλαδή σε προσέβαλε και θέλεις να κερδίσεις την αποδοχή της; Να αποδείξεις ότι δεν είσαι φυτό; Ποιος ορίζει τι είσαι και τι δεν είσαι; Εν τω μεταξύ νόμιζα ότι η λέξη φυτό ανήκει στο παρελθόν αλλά anyway. Προτείνω να συνεχίσετε να τραβάτε διαφορετικούς δρόμους και να μην "ενοχλήσετε" ο ένας τον άλλον. Ειδικά σε αυτήν την περίπτωση εσύ θα βγεις χαμένη. Δεν αρέσουμε σε όλους, δε χρειάζεται καν να αρέσουμε σε όλους. Και το πιο σημαντικό κομμάτι είναι να αρέσουμε εμείς στον εαυτό μας.

 

[Εριφύλη]

Είσαι μικρή, από ότι καταλαβαίνω από τα παραπάνω γύρω στα 18-20. Νομίζω σου λείπει λίγο self acceptance και μάλλον αμφιταλαντευεσαι μεταξύ του τι είναι σωστό "αυτό που κάνω εγώ ή αυτό που κάνουν οι άλλοι τελικά;" Που είναι απολύτως φυσιολογικό αυτή τη στιγμή της ζωής σου. Λοιπόν, δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Για παράδειγμα, δεν είναι σωστό ή λάθος να καπνίζεις (πέραν του προφανούς ιατρικού λόγου που το κάνει λάθος), αλλα σαν πράξη δεν μας κάνει καλύτερους ή χειρότερους ανθρώπους. Σε αυτές τις ηλικίες όμως σε κάνει πιο κουλ μάλλον, γι'αυτό είναι κάπως θέμα προς συζήτηση. Όπως αναρωτήθηκες εσύ αν είσαι εσύ η περίεργη, έτσι αναρωτήθηκε κι η κοπέλα που καπνίζει. Όταν είσαι σίγουρη πια μέσα σου για το ποια είναι η Εριφύλη, πίστεψε με δε θα ασχολείσαι τόσο με άτομα που δεν σου ταιριάζουν. Βαθιά μέσα σου όπως νομίζεις ότι σε κρίνουν, τους κρίνεις κι εσύ. Όπως νιώθεις οτι δε σε αποδέχονται, δεν τους αποδέχεσαι κι εσύ. Κι όλοι θεωρείτε ότι μάλλον είστε καλύτεροι ο ένας από τον άλλον. Η διαφορά είναι ότι εσύ από το μήνυμα σου φαίνεσαι πιο ανασφαλής και πιο ασταθής και πιο έτοιμη να κάνεις πίσω για να πάρεις την αποδοχή που ζητάς και να εισαχθείς σε μια ομάδα. Το να θες να είσαι μέρος μια ομάδας είναι απολύτως φυσιολογικό. Όλοι το θέλουμε. Αλλά σε ποια ομάδα; Σε κάθε ομάδα; Ωστόσο η μοναξιά που νιώθει κανείς μεταξύ ανθρώπων που δεν ταιριάζει είναι πολύ πιο βαριά κι ασηκωτη από τη μοναξια που νιώθεις όταν είσαι όντως μόνος. Ούτε είσαι εσύ απέναντι σε αυτούς. Δεν είναι αγώνας. Η αποδοχή κι η απόρριψη είναι καθημερινότητα. Αν θέλουμε να αλλάξουμε κάτι το κάνουμε επειδή το θέλουμε εμείς.
Λες ότι μια κοπέλα σε αποκάλεσε φυτό, δηλαδή σε προσέβαλε και θέλεις να κερδίσεις την αποδοχή της; Να αποδείξεις ότι δεν είσαι φυτό; Ποιος ορίζει τι είσαι και τι δεν είσαι; Εν τω μεταξύ νόμιζα ότι η λέξη φυτό ανήκει στο παρελθόν αλλά anyway. Προτείνω να συνεχίσετε να τραβάτε διαφορετικούς δρόμους και να μην "ενοχλήσετε" ο ένας τον άλλον. Ειδικά σε αυτήν την περίπτωση εσύ θα βγεις χαμένη. Δεν αρέσουμε σε όλους, δε χρειάζεται καν να αρέσουμε σε όλους. Και το πιο σημαντικό κομμάτι είναι να αρέσουμε εμείς στον εαυτό μας.

Είσαι ψυχολόγος? Γιατί πραγματικά νομίζω ότι με ψυχολόγησες στο έπακρον! Πάντα ζητούσα την αποδοχή στο σχολειό, αλλά εκτός σχολείου που δεν ήμουν υποχρεωμένη να κάνω παρέα με κάποιον, ήθελα την μοναξιά μου. Υπάρχουν άτομα στην σχολή που είναι ας το πούμε δημοφιλή και μπορούν να σταθούν σε οποιαδήποτε ομάδα χωρίς κανένα πρόβλημα και χωρίς καν να ταιριάζουν. Πλέον δεν είναι ότι ζητάω την αποδοχή, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω αν είμαι weird και το εκπέμπω σε όλους! Τις προάλλες είχαμε βγει έξω με τα παιδιά της ομάδας μου και άρχισαν εντελώς στο άσχετο να κοροϊδεύουν πολύ υβριστικά τον χριστιανισμό και εγώ προφανώς ενοχλήθηκα γιατί δεν έχουν το δικαίωμα να χλευάζουν την θρησκεία κανενός! Και σηκώθηκα και έφυγα και άρχισαν τα σχόλια: α είσαι του κατηχητικού? ... Δεν ξέρω ειλικρινά, έχω πλέον πειστεί ότι δεν ανήκω σε αυτόν τον κόσμο... Και επειδή αυτό μου συνέβαινε από τα παιδικά μου χρόνια, αμφιταλαντεύομαι για το αν φταίω εγώ ή οι άλλοι. Ακόμα δεν έχω καταλήξει

 

[Guest 292010]

Είσαι ψυχολόγος? Γιατί πραγματικά νομίζω ότι με ψυχολόγησες στο έπακρον! Πάντα ζητούσα την αποδοχή στο σχολειό, αλλά εκτός σχολείου που δεν ήμουν υποχρεωμένη να κάνω παρέα με κάποιον, ήθελα την μοναξιά μου. Υπάρχουν άτομα στην σχολή που είναι ας το πούμε δημοφιλή και μπορούν να σταθούν σε οποιαδήποτε ομάδα χωρίς κανένα πρόβλημα και χωρίς καν να ταιριάζουν. Πλέον δεν είναι ότι ζητάω την αποδοχή, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω αν είμαι weird και το εκπέμπω σε όλους! Τις προάλλες είχαμε βγει έξω με τα παιδιά της ομάδας μου και άρχισαν εντελώς στο άσχετο να κοροϊδεύουν πολύ υβριστικά τον χριστιανισμό και εγώ προφανώς ενοχλήθηκα γιατί δεν έχουν το δικαίωμα να χλευάζουν την θρησκεία κανενός! Και σηκώθηκα και έφυγα και άρχισαν τα σχόλια: α είσαι του κατηχητικού? ... Δεν ξέρω ειλικρινά, έχω πλέον πειστεί ότι δεν ανήκω σε αυτόν τον κόσμο... Και επειδή αυτό μου συνέβαινε από τα παιδικά μου χρόνια, αμφιταλαντεύομαι για το αν φταίω εγώ ή οι άλλοι. Ακόμα δεν έχω καταλήξει

Δεν φταίει κανείς Εσύ είσαι αυτή που είσαι, εγώ είμαι αυτό που είμαι κι ο γείτονας σου είναι αυτός που είναι. Όλοι υπάρχουμε σε αυτόν τον κόσμο και κανείς δε θα αλλάξει τον άλλον. Έχουμε διαφορετικά πιστεύω, διαφορετικες ανάγκες, διαφορετικά γούστα. Είναι απολύτως φυσιολογικό κι αναμενόμενα. Κάποιες συμπεριφορές είναι πιο κατακριτέες κοινωνικά, κάποιες λιγότερο. Υπάρχουν όμως όλα, και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι γι'αυτό.Η συμβουλή μου είναι να προσπαθήσεις να δημιουργήσεις τον δικό σου κόσμο γεμάτο ανθρώπους που ταιριάζετε, μοιράζεστε κοινά ενδιαφέροντα, κοινές αξίες και νιώθεις ο εαυτός σου μαζί τους. Μόνο έτσι θα πας μπροστά και δε θα σπαταλάς χρόνο και ενέργεια σε καταστάσεις που δεν σου προσθέτουν, αντιθέτως σου αφαιρούν.
Προφανώς αν θέλεις μπορείς να περάσεις από όλον αυτόν τον αγώνα του να γίνεις κάτι άλλο. Να αλλάξεις. Να μπεις σε αυτή την παρέα που λες. Να δεις τη ζωή από τα μάτια κάποιου άλλου .Κι αυτό μάθημα είναι για σένα. Σου προτείνω, οποίο μονοπάτι και να διαλέξεις τελικά, να προσπαθήσεις να διατηρήσεις την αξιοπρέπεια σου. Μαθαίνουμε συνήθως μέσα από τις εμπειρίες κι όχι μέσα από τις συμβουλές.

 

[Pak]

Θα απαντήσω και γω αν και καθυστερημένα,μιας και ειχα μερικές μέρες να μπω στο φορουμ.

Λοιπόν, πριν περάσουμε στο ερώτημα σου θέλω να ανοίξω μια μικρή παρένθεση. Κάνεις λόγο για φιλία, ενώ επί της ουσίας δε γνωρίζεις ούτε η ίδια αν θέλεις να συμβεί αυτό. Δε γνωρίζεις τα κορίτσια δε σε γνωρίζουν. Οπότε πως μπορείς να είσαι σίγουρη οτι θες να γίνεις φίλη τους;
Προφανέστατα δεν το γνωρίζεις, αλλα χρησιμοποιείς τη λέξη φίλος, η οποία κατε με έχει πολύ μεγάλη και βαριά σημασία, σαν καραμέλα στη ζωή σου. Μπορεί η υπόθεση μου να είναι λανθασμένη, όμως αν δεν είναι καλό θα ήταν να μάθουμε να ξεχωρίζουμε τους φίλους, από τους "κάτι σαν φίλους", από "τους φίλους καιρό έχουμε να τα πούμε πάμε για καφέ" , από τους γνωστούς κλπ.

Κλείνω εδώ την παρένθεση που άνοιξα και θα σου απαντήσω(αν και εχω πολλά ακόμα να πω,αλλα ίσως κάποια άλλη στιγμή σε ενα κατάλληλο θρεντ). Μαγική συνταγή προσέγγισης δεν υπάρχει, αλλα ενα καλό βήμα θα ήταν να πας να τους συστηθεις. Η πρώτη προσέγγιση θα παίξει μεγάλο ρόλο στη μετέπειτα σχέση, αλληλεπιδραση σας. Δε θέλω να σε βάλω να αλλάξεις σαν άνθρωπος, χαρακτήρας , ομως θα σου πρότεινα να βγεις από το comfort zone σου, οπως λένε και στο χωριό μου, και να κάνεις το πρώτο βήμα είτε είναι "στριμμένες φάτσες" το λεγόμενο rbf είτε οχι. Δεν έχεις να χάσεις κάτι. Απλα συστήσου και γενικά προσπάθησε να κάνεις small talk οπότε έχεις την ευκαιρία ή επιθυμείς.

Ωστόσο θα σου επιστησω την προσοχή στο εξής μην αλλάξεις και μην κανεις πράγματα που δε σου αρέσουν μόνο και μόνο για να γίνεις αποδεκτή και αρεστή από αυτά τα κορίτσια. Μπορείς να διατηρήσεις μια τυπική επικοινωνία μαζί τους και να αναζητήσεις άλλου παρέες. Να βρεις άτομα που σου ταιριάζουν και έχετε κοινα και είμαι σίγουρη οτι θα βρεις. Δεν είναι απαραίτητο να είστε απο την ίδια σχολή.

 

[Joji]

Γεια σου Εριφύλη, αν και έχουν καλύψει αυτά που θέλω να πω οι από πάνω, θα σου πω ένα πράγμα. Try not making it a huge deal.

Αν γενικά θεωρείς αμήχανο π.χ. να προσεγγίζεις τους ανθρώπους από κοντά, πρότεινέ τους να φτιάξετε ξέρω ‘γω μια ομαδική στο Messenger όπου μιλάτε για τα μαθήματα, λύνετε απορίες, γνωρίζεστε μεταξύ σας. Γιατί μπορεί να υπάρχουν και άλλα άτομα σαν εσένα που δυσκολεύονται στον τομέα προσέγγισης. Οπότε να τα πείτε λίγο από chat και μετά από κοντά. Να μην σε πιάνει αμηχανία όταν μιλάς σε ανθρώπους, δεν εννοώ να είσαι τέρμα άψυχη αλλά ούτε πολύ πιάνω μαλλί, γελάω κτλ. Προσιτή και ευχάριστη. Μπορείς να το κάνεις αυτό. Λογικά θα ακούσω τώρα «Δεν χρειάζεται να προσποιούμαστε κάτι που δεν είμαστε ή κάτι που δεν μας βγαίνει εκείνη την στιγμή», ισχύει, αλλά ο άλλος δεν σε ξέρει όπως και να έχει, αν σε θεωρήσει ευχάριστη, θα θελήσει να έρθει πιο κοντά σου. Αν είσαι μονίμως κλεισμένη σε εσένα, one alone can’t make the whole effort.

Chillax, το ‘χεις. Είχα μεγάλη δυσκολία σε δημοτικό/γυμνάσιο να κάνω φιλίες. Πλέον χαιρετάω μόνη μου, όχι σε ενοχλητικό επίπεδο, κολιτσίδα που λέμε, απλώς είμαι άνετη, και βοηθάω έτσι και τους άλλους να είναι άνετοι γύρω μου. Αν θέλεις κιόλας να σε συμπαθήσουν παραπάνω, όταν πουν κάτι αστείο, να γελάς. Να ξέρεις το εκτιμούν οι άνθρωποι ότι θεωρείς ότι έχουν χιούμορ.

 

[methexys]

Δεν ξέρω σε ποια σχολή είσαι, αλλά στις πιο καλλιτεχνικές σχολές υπάρχουν πααρα πολλά νεαρά άτομα που έχουν τέτοιες ασχολίες. Αν δεν μπορείς να βρεις κοινά ενδιαφέροντα με άτομα από τη σχολή σου, ξεκίνα μια δραστηριότητα. Πήγαινε πχ για ζωγραφική ή σε θεατρικές ομάδες. Μπορείς επίσης να βρεις groups και σελίδες στο facebook σχετικές με τα ενδιαφέροντά σου ή ομάδες που κανονίζουν συχνά events και να πας και εσύ. Ειδικά αν μένεις Αθήνα, πιστεύω ότι θα βρεις πάρα πολλά events, πχ υπάρχουν ομάδες που ασχολούνται με την δημιουργική γραφή, που μαζεύονται και ζωγραφίζουν ή σκιτσάρουν μέσα στην πόλη, γίνονται ξεναγήσεις σε μουσεία, κτλ. Καταλαβαίνω βέβαια ότι αν είσαι εσωστρεφές άτομο ίσως σου φαίνεται κάπως δύσκολο να πας κάπου μόνη σου και από το πουθενά, αλλά στο τέλος θα δεις ότι αξίζει η προσπάθεια.

 

[Εριφύλη]

Δεν ξέρω σε ποια σχολή είσαι, αλλά στις πιο καλλιτεχνικές σχολές υπάρχουν πααρα πολλά νεαρά άτομα που έχουν τέτοιες ασχολίες. Αν δεν μπορείς να βρεις κοινά ενδιαφέροντα με άτομα από τη σχολή σου, ξεκίνα μια δραστηριότητα. Πήγαινε πχ για ζωγραφική ή σε θεατρικές ομάδες. Μπορείς επίσης να βρεις groups και σελίδες στο facebook σχετικές με τα ενδιαφέροντά σου ή ομάδες που κανονίζουν συχνά events και να πας και εσύ. Ειδικά αν μένεις Αθήνα, πιστεύω ότι θα βρεις πάρα πολλά events, πχ υπάρχουν ομάδες που ασχολούνται με την δημιουργική γραφή, που μαζεύονται και ζωγραφίζουν ή σκιτσάρουν μέσα στην πόλη, γίνονται ξεναγήσεις σε μουσεία, κτλ. Καταλαβαίνω βέβαια ότι αν είσαι εσωστρεφές άτομο ίσως σου φαίνεται κάπως δύσκολο να πας κάπου μόνη σου και από το πουθενά, αλλά στο τέλος θα δεις ότι αξίζει η προσπάθεια.

Είμαι σε άκρως καλλιτεχνική σχολή Πίστεψε με, δεν έχουν τέτοιες ασχολίες ή και να έχουν μερικοί, από αυτούς που ξέρω, το ευτελίζουν. Εγώ τους έλεγα το καλοκαίρι για Επίδαυρο που θα παιχτεί Ηλέκτρα και αυτοί μου έλεγαν για την Κατσαρίνη

 

[methexys]

Είμαι σε άκρως καλλιτεχνική σχολή Πίστεψε με, δεν έχουν τέτοιες ασχολίες ή και να έχουν μερικοί, από αυτούς που ξέρω, το ευτελίζουν. Εγώ τους έλεγα το καλοκαίρι για Επίδαυρο που θα παιχτεί Ηλέκτρα και αυτοί μου έλεγαν για την Κατσαρίνη

Αν είσαι σε τέτοια σχολή, μου φαίνεται κάπως περίεργο αυτό που λες Εγώ στην αρχιτεκτονική προφανώς δεν είχα τέτοια προβλήματα. Αλλά έχει να κάνει και με τα άτομα που προσεγγίζεις, δηλαδή σίγουρα θα υπάρχουν και μερικά άτομα στη σχολή σου με τέτοια ενδιαφέροντα, απλά δεν έχει τύχει να γνωριστείτε ακόμα. Θα σου έλεγα να δοκιμάσεις και την επικοινωνία μέσω fb, instagram κτλ σαν ένα πρώτο βήμα. Μπορείς να στείλεις πχ ένα μήνυμα για να ρωτήσεις κάτι για τη σχολή και μετά ίσως σου είναι πιο εύκολο να τους προσεγγίσεις και in real life. Αλλά σίγουρα θα σε βοηθούσε και κάποια δραστηριότητα εκτός σχολής.

 

[Εριφύλη]

Αν είσαι σε τέτοια σχολή, μου φαίνεται κάπως περίεργο αυτό που λες Εγώ στην αρχιτεκτονική προφανώς δεν είχα τέτοια προβλήματα. Αλλά έχει να κάνει και με τα άτομα που προσεγγίζεις, δηλαδή σίγουρα θα υπάρχουν και μερικά άτομα στη σχολή σου με τέτοια ενδιαφέροντα, απλά δεν έχει τύχει να γνωριστείτε ακόμα. Θα σου έλεγα να δοκιμάσεις και την επικοινωνία μέσω fb, instagram κτλ σαν ένα πρώτο βήμα. Μπορείς να στείλεις πχ ένα μήνυμα για να ρωτήσεις κάτι για τη σχολή και μετά ίσως σου είναι πιο εύκολο να τους προσεγγίσεις και in real life. Αλλά σίγουρα θα σε βοηθούσε και κάποια δραστηριότητα εκτός σχολής.

Είναι αυτό που είπα και πιο πάνω... Επειδή είμαστε όλοι στην ομαδική, βλέπω ότι οι πιο κουλτουρέ, ας το πω έτσι, που όντως τους αρέσει η τέχνη, είναι μεγάλοι! 35+... Και όχι ότι έχω πρόβλημα, αλλά δεν νομίζω τώρα η 40αρα να κάθεται να μιλάει με ένα 19χρονο, αυτοί είναι παρέα μόνοι τους, οι πιο μεγάλοι

 

[nPb]

Όλοι εδώ μέσα που εμφανίζεστε "παράξενοι", υπάρχετε εκεί έξω; Γιατί δεν σας βλέπουμε;