Πολύ καλά όλα αυτά που λέτε αλλά μένω στην άποψη μου ότι:
α.Κανείς δεν ξέρει πως θα είναι τα πράγματα στο μέλλον.
β.Ο καθένας πρέπει να κάνει το επάγγελμα που του αρέσει για να είναι αποδοτικότερος στην εργασία του και να είναι ευτυχισμένος.
γ.Κανένας δεν επιλέγει τον εύκολο δρόμο επειδή άκουσε ότι αυτό έχει αποκατάσταση ενώ το άλλο όχι.
Προσπαθείστε να τα αντικρούσετε με σωστά επιχειρήματα.
Ωραία, εσύ το ζήτησες...
α) Όχι, κανείς από εμάς δεν δοκιμάζει εδώ να σου το παίξει Πυθία. Αλλά γράφτηκε παραπάνω ότι η ατάκα "κανείς δεν ξέρει το μέλλον" δεν έχει ισχύ, γιατί ο ρυθμός της αλλαγής είναι πολύ βραδύτερος από αυτόν που θα θέλαμε. Και έτσι εσείς ως πτυχιούχοι μπορεί να μην αντιμετωπίσετε
ακριβώς την ίδια κατάσταση, ωστόσο πιστεύω είναι ουτοπικό να θεωρούμε ότι σε μία χώρα με την παρούσα οικονομική κατάσταση, μέσα στην επόμενη 5ετία ο ρυθμός ανάπτυξης θα μειώσει τόσο τραγικά την ανεργία που θα βολευτούν οι περισσότεροι (ή τέλος πάντων όσοι το έχουν παλέψει και στο προπτυχιακό επίπεδο) κάπου.
Αυτό που γράφτηκε επίσης παραπάνω είναι να σκεφτούμε λίγο τι θα γίνει αν όντως έρθει η ανάπτυξη που θα μας λύσει τα χέρια. Πού θα στραφεί η επένδυση των παραπάνω πόρων; Σε μουσεία, σε φροντιστήρια, σε ιδιαίτερα, σε ανασκαφές ή σε κέντρα πολιτισμού; Όχι. Σε νοσοκομεία και σε ερευνητικά κέντρα; Ίσως. Σε βιομηχανίες, στον τομέα των κατασκευών, σε τεχνολογικά ινστιτούτα; Πολύ πιθανότερο.
Οι ανθρωπιστικές επιστήμες δεν είναι νεκρές ούτε λιγότερο σημαντικές ούτε λιγότερο ενδιαφέρουσες. Είναι όμως επιστήμες "πολυτέλειας". Και όσο η οποιαδήποτε χώρα δεν έχει πλεόνασμα για να υποστηρίξει την ανάπτυξή τους, αυτές είναι οι πρώτες που πλήττονται και τις κάνουμε γαργάρα, γιατί οι πρώτες είναι αυτές που και να εκλείψουν δεν θα μειώσουν το πόσο ανταγωνιστική μπορεί να γίνει μια χώρα. Και τώρα στο "οποιαδήποτε χώρα" μπορείς να βάλεις την Ελλάδα.
β) Τι είναι ευτυχία; Να έχεις σπουδάσει αυτό που γουστάρεις και να δουλεύεις (αν δουλεύεις) σε μία θέση παντελώς άσχετη με το αντικείμενό σου, περιμένοντας αν θα ανοίξει κάποια θέση στον κλάδο σου; Ή να έχεις σπουδάσει κάτι "έξυπνο" που σου ανοίγει την αγορά εργασίας και σου επιτρέπει να ζεις χωρίς το άγχος πώς θα βγάλεις το μήνα; Και στην τελική, γιατί να μην σκεφτείς έξυπνα; Σπούδασε κάτι που θα σου εξασφαλίσει δουλειά, και μετά σαν χόμπι κάνε αυτό που υπό άλλες συνθήκες θα σε έστελνε γραμμή στον ΟΑΕΔ. Αυτό εγώ το λέω μαγκιά.
Ας επιμείνω λίγο ακόμα στην λέξη ευτυχία. Πώς μπορείς να ξέρεις στα 16 σου ποιο είναι το αντικείμενο που θα σε κάνει ευτυχισμένο; Πώς μπορείς να ξέρεις ότι κάτι που απορρίπτεις τώρα σαν
βαρετό, δεν θα σου γυρίσει σε 2-4-7 χρόνια να το κάνεις; Και τέλος, πώς μπορείς να ξέρεις ότι σου αρέσει
σαν επάγγελμα; Μπορεί σαν τομέας ενασχόλησης να ακούγεται συναρπαστικός, αλλά πώς μπορείς να είσαι σίγουρος ότι θα το κάνεις ευχάριστα σαν δουλειά για τα επόμενα 45 χρόνια;
Η λέξη απόδοση επίσης είναι κάτι σχετικό. Στο θερμοκήπιο των 16 σου χρόνων, οποιαδήποτε δουλειά σχετική με το αντικείμενο που αγαπάς είναι σούπερ ενδιαφέρουσα, οποιαδήποτε άλλη είναι τέρμα βαρετή. Δυστυχώς σου έχω νέα: Υπάρχουν δουλειές, θέσεις, tasks, απόλυτα σχετικά με το αντικείμενο που γουστάρεις που σε κάνουν να θέλεις να πηδήξεις από ουρανοξύστη. Υπάρχουν επίσης προτεραιότητες όσον αφορά την απόδοση: Ίσως αν ο μόνος σου στόχος είναι η προσωπική ανέλιξη, μια δουλειά σε κάτι αδιάφορο να μην σε βοηθήσει να εξελιχτείς τόσο γρήγορα. Επειδή όμως παίζουν και άλλοι στόχοι όπως η επιβίωση, και από ένα σημείο και πέρα όχι μόνο η δική σου αλλά και της οικογένειάς σου, σου μπαίνει τελικά το αγγούρι στο μείζοντα γλουτιαίο και να δεις τι ωραία που αποδίδεις...
γ) Για το (γ) περιμένω κάποια έρευνα γιατί το λες με μεγάλη σιγουριά. Θα έλεγα (και εδώ περιμένω κάποιο αντίστοιχο ποστ από τον άρχοντα της γενίκευσης -πού είσαι nPb?), ότι φτάνοντας η στιγμή του μηχανογραφικού, ειδικά αν κάποιος έχει συγκεντρώσει πολλά μόρια, από εκεί που έλεγε ότι θέλει σχολή κινηματογράφου γιατί είναι το πάθος του, ξαφνικά περνάει Ιατρική.
Ουπς. Λάθος θα έγινε.
Όχι. Γιατί πέρα από την πτυχιολαγνεία που μας κυνηγάει σαν λαό, έχουμε και άριστες ικανότητες συμπλήρωσης μηχανογραφικού-τζόκερ. Η θεία στο χωριό μπορεί να θέλει να παινευτεί ότι ο κανακάρης της πέρασε ΗΜΜΥ, αλλά η μάνα και ο πατέρας πέραν τούτου θέλουν να μην σε ζουν μέχρι τα 35. Και αυτό, καλώς ή κακώς, μεταφράζεται σε πολύ συγκεκριμένες σχολές. Ή, αν σκεφτείς ακόμα πιο έξυπνα, μεταφράζεται σε "γάμα το μηχανογραφικό και πήγαινε σε ένα ΙΕΚ να γίνεις ζαχαροπλάστης ή νυχού". (ακόμα περιμένω την μάνα που θα της γυρίσει ο εγκέφαλος να το πει αυτό σε παιδί που ούτως ή άλλως ποτέ δεν ήταν φαν του σχολείου).
Και ας πιάσουμε και την άλλη κατηγορία παιδιών. Αυτά που έχουν γονιό ή γονείς γιατρό, δικηγόρο, μηχανικό, φαρμακοποιό κλπ με μια σταθερή πελατεία και όνομα. Και τίποτα να μην ήθελε να γίνει αυτό το παιδί, 90% θα καταλήξει σε κάποιο από τα επαγγέλματα των γονιών. Γιατί; Γιατί αυτός είναι ο εύκολος δρόμος με την εξασφαλισμένη πελατεία και τον ελάχιστο κόπο. Γιατί παιδεύτηκε ήδη ο πατέρας ή η μητέρα πρωτοβγαίνοντας στην αγορά εργασίας, και το παιδί πρέπει απλά να μην είναι πυρότουβλο και φαλιρίσει αυτή την προσπάθεια.
Δεν σε *κατηγορώ* για την σταθερότητα των απόψεών σου. Θυμάμαι πώς ήταν η φάση στο σχολείο και ας αποφοίτησα πριν 6 χρόνια. Θυμάμαι που όλοι πιστεύαμε ότι θα
γίνουμε κάτι παρά την αντιξοότητα των συνθηκών, και αν ήμασταν αρκετά καλοί οι καθηγητές μας χάιδευαν τα αυτιά (επειδή είχαν προσωπικό όφελος και τους ανέβαινε το status να βάλουν 3 παιδιά στην Νομική ή στο Πολυτεχνείο από το να βάλουν 3 παιδιά στο Οχημάτων -πάλι τυχαίο παράδειγμα- και ας είχε και το τελευταίο αποκατάσταση). Μετά βγήκαμε έξω και συνήθως το πρώτο εξάμηνο προσγειωθήκαμε ανώμαλα. Ναι, ακόμα και μεις οι *τυχεροί* που περάσαμε Ιατρική. Οπότε ίσως την επόμενη φορά πριν πεις "αντικρούστε τα με σωστά επιχειρήματα", να σκεφτείς αν τα δικά σου είναι λίγο σαθρά ή όχι...
