Για πάμε:
1) Καταρχάς ότι κάνεις, θα το κάνεις μόνος σου. Δόξα τους Θεους, η φύση σε προίκισε με θάρρος, και αυτό είναι το μεγάλο σου όπλο, ακόμα κι αν φοβάσαι ότι δεν το έχεις. Εκεί είναι.
2) Δεν καταργείς το μυστήριο γιατί χάνεται το σασπένς και το ενδιαφέρον. Δηλαδή δεν πας να πεις "σε γουστάρω". Δια ροπάλου.-
3) Ότι γίνει θα γίνει από κοντά, να κόβεις αντίδρασή της και να βλέπει αυτή στα μάτια σου και στη γλώσσα του σώματός σου πόσο τη θέλεις. Μσν και λοιπά προγραμματίδια, δια ροπάλου απαγορεύονται. Υπάρχει ζωή και έξω από το PC και όποιος ξέρει να τη ζει είναι ευτυχής.
4) Ξεκινάς με μια ιστορία (μικρή, όχι της ζωής σου) για να της τραβήξεις την προσοχή. Μια ιστορία που θα σε ενθουσιάσει και θα την κάνει να το δει αυτό επάνω σου, άρα και το ότι είναι αλήθεια αυτά που λες και όχι φύκια για να τη ρίξεις Ψαλτογαρδελοειδώς.
5) Η ιστορία θα πρέπει να είναι δική σου ή ενός φίλου σου (πες εμένα για φίλο σου) και στο τέλος καλό θα είναι να της ζητήσεις τη γνώμη της (μην ανησυχείς, θα γράψω παράδειγμα ακριβώς από κάτω για να καταλάβεις) για να δείξεις έτσι οτι αναγνωρίζεις την ικανότητά της να σκέφτεται σοβαρά (ακόμα κι αν δεν το κάνει) και ότι έχει σημασία για σένα αυτό που θα πει εκείνη.
Παράδειγμα:
"Απορώ τι περίεργο πράγμα θα δω πάλι αυτό το καλοκαίρι αφού τελειώσουμε το σχολείο. Άκου να δεις τι είδα πέρσι... Είχα πάει με την οικογένειά μου διακοπές και στο ξενοδοχείο ήταν ένα παλικάρι, θα χε πατήσει τα 20, που ήταν με την παρέα του εκεί. Μάλωνε συνέχεια με τους φίλους του γιατί εκείνοι του λεγαν να πάει να μιλήσει σε μια κοπέλα που του άρεσε ενώ εκείνος κώλωνε και δεν το έκανε... Μα 20 χρονών παλικάρι και να ντρέπεται; Το βρίσκεις λογικό;"
Θα σου δώσει μια απάντηση εκείνη του στυλ "Μα αν του αρέσει τόσο πολύ, δεν έχει σημασία η ηλικία, πάλι θα ντρέπεται" ή μια άλλη απάντηση του στυλ: "Αυτός θα χάσει, άμα ντρέπεται. Τελικά της μίλησε ή όχι;"
Είτε σε ρωτήσει αυτό είτε σου δώσει οποιαδήποτε άλλη απάντηση, εσύ θα δώσεις αρνητική απάντηση του στυλ:
"Τελικά ξέρεις τι έγινε; Δεν της μίλησε, αυτή έφυγε πιό νωρίς από το ξενοδοχείο και μετά αυτός ήταν στενοχωρημένος και μετανιωμένος"
...και τώρα ήδη έχεις προετοιμάσει το έδαφος για να πετάξεις το αποτελειωτικό:
"Δε θα ήθελα ποτέ να φτάσω στη θέση του και να μη μιλάω σ αυτές που μου αρέσουν. Τι λες, θα με βοηθήσεις να ξεκινήσω σωστά με σένα;" και θα χαμογελάσεις ελαφρά.
Έλα να μου πεις μετά για πόσα δευτερόλεπτα κοκκάλωσε πριν σε πάρει από το χεράκι να πάτε βόλτα αγκαλιά!
ΥΓ: Η ιστορία αυτή στην ουσία περιέχει το δικό σου δισταγμό να της μιλήσεις, κεκαλυμμένο στο ενδιαφέρον σασπένς μιας ιστορίας ενός 20αρη. Έτσι θα σου φύγει και το άγχος στο πι και φι, γιατί στην ουσία θα μιλάς για το άγχος/δισταγμό σου, χωρίς εκείνη να καταλάβει καν ότι είναι δικό σου!
